ΣΗΜΕΡΑ ΙΣΩΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ ΤΙ ΣΗΜΑΤΟΔΟΤΟΥΣΕ Η 11/9 ΠΡΙΝ 13 ΧΡΟΝΙΑ...

11/9//2001 πριν 13 χρόνια... Διάχυτη ήταν τότε η αίσθηση ότι αυτή η "τρομοκρατική" ενέργεια άλλαζε τη ροή της παγκόσμιας ιστορίας... Και έτσι ήταν πραγματικά, αφού τώρα πλέον είναι κοινός τόπος ότι η ανθρωπότητα βιώνει μία πρωτοφανή κρίση, που είναι το αποτέλεσμα της μεγάλης παθογένειας από την οποία νοσεί η ανθρωπότητα, αυτή της υπερσυγκέντρωσης του πλούτου σε πολύ λίγα χέρια με ταυτόχρονη φτωχοποίηση όλο και μεγαλύτερων μαζών του πληθυσμού... Τότε νομίζαμε ότι αυτό συνέβαινε γιατί για πρώτη φορά η "τρομοκρατία" έμπαινε μαζικά μέσα στις "πολιτισμένες" πόλεις μας... Ο εχθρός αυτός ήταν όμως το "προκάλυμα", και αυτό το μεγάλο "σκηνικό", που όπως φαίνεται είχε στηθεί, ήταν το "επιχειρησιακό μέσο", του πραγματικού, αλλά αφανούς, εχθρού μας... Σήμερα, που το σχέδιό του βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, με τις επιπτώσεις του να τις βιώνουμε πλέον όλοι και ιδιαίτερα εμείς οι Έλληνες που καιρό τώρα στενάζουμε "κάτω από την μπότα" αυτού του "υποχθόνιου" κατακτητή, μπορούμε να φαντασθούμε, προς την κατεύθυνση της αλήθειας, περισσότερα... Επιμύθιο: Ο "παγκόσμιος κυβερνήτης" οίκος Ροθτσάϊλντ (με συσσωρευμένο πλούτο 500-1000 τρις), μέχρι την 11/9/2001 ήλεγχε όλες τις κεντρικές τράπεζες του πλανήτη, πλην 7 χωρών. Μετά την 11/9/2001 ήλεγξε άλλες 4, με πρόφαση τον μουσουλμανικό κίνδυνο και μάλιστα σε χώρες με μεγάλο οικονομικό αντικείμενο, όπως το Ιράκ και η Λιβύη...

 

Μια αμερικανική εφημερίδα τους αποκάλεσε «καθηγητές της παράνοιας», άλλες απλώς …δεν τους αναφέρουν. Οι επιστήμονες όμως αυτοί δεν είναι συνομωσιολόγοι ή κάποιοι ευφάνταστοι, ούτε βέβαια και περιθωριακοί. Είναι καθηγητές πανεπιστημίων και άλλοι επιστήμονες που βλέπουν τελείως διαφορετικά την τρομοκρατία. Πρόκειται για την οργάνωση «Scholars for 9/11 truth» (Ακαδημαϊκοί για την αλήθεια της 11nς Σεπτεμβρίου) που ως στόχο τους έχουν την εύρεση της αλήθειας στα γεγονότα που άλλαξαν τον κόσμο ( προς το χειρότερο βέβαια). Προσπαθούν να αποδείξουν ότι αυτά που διαβάσαμε και ακούσαμε για την 11η Σεπτεμβρίου, δεν ήταν παρά μια τέλεια σκηνοθετημένη απάτη σε βάρος όλης της ανθρωπότητας και ειδικά του αμερικανικού λαού. Χρησιμοποιούν επιστημονική γλώσσα και, όπως λένε, πειραματικά δεδομένα, ενώ δεν παραλείπουν να κατηγορούν την κυβέρνηση Bush για μαζικά εγκλήματα κατά του ίδιου της του λαού. 

Ο συνιδρυτής της οργάνωσης James Fetzer που είναι ομότιμος καθηγητής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα έδωσε μια συνέντευξη στην «Ε» το 2006. Ας δούμε μερικά αποσπάσματα της. Στην ερώτηση του δημοσιογράφου «Δεν είναι δύσκολο να εκτελέσουν τέτοιο σχέδιο και να μην τους αντιληφθεί κανείς;» εννοώντας την κυβέρνηση Bush απαντά: «Υπήρξε ένα θέμα ασφαλείας στους δίδυμους πύργους δύο βδομάδες πριν από την 11/09. Τα κτίρια έκλεισαν, οι υπάλληλοι στάλθηκαν στα σπίτια τους, οι κάμερες ασφαλείας έσβησαν και ομάδες υποτιθέμενων μηχανικών μπήκαν μέσα. Ήταν η ώρα που τοποθετήθηκαν τα εκρηκτικά. Ο Steven Earl Jones, καθηγητής Φυσικής στο Πανεπιστήμιο BYU, έχει υπολογίσει ότι χρειάζονταν μόνο δέκα επισκέψεις από δέκα άτομα για να "φυτευτούν" τα εκρηκτικά. Η υπεύθυνη εταιρεία για την ασφάλεια του World Trade Center ήταν η Securecom. Ενας από τους διευθυντές της και μέλος του διοικητικού της συμβουλίου ήταν (μέχρι πριν λίγους μήνες από την 11/9) ο Marvin Bush….αδελφός του προέδρου G.Bush. όπως επίσης και ένας άλλος ξάδελφος του. Όπως λένε και στα δικαστήρια, υπήρχαν το κίνητρο, τα μέσα και η ευκαιρία». Στην ερώτηση «Αν ταξινομούσατε τις αποδείξεις σας σε μια λίστα, ποια θα θεωρούσατε περισσότερο σημαντική;» απαντά: «Τα φυσικά ευρήματα είναι τα θεμέλια της δικής μας ανάλυσης. Η κυβερνητική άποψη καταρρίπτει τους νόμους της Φυσικής και της Μηχανικής και δεν είναι δυνατόν να είναι αληθινή. Για παράδειγμα, Η μεγαλύτερη θερμοκρασία στην οποία μπορούν να φτάσουν φλεγόμενα τα καύσιμα των αεροπλάνων, στις ιδανικότερες συνθήκες και με άφθονο διαθέσιμο οξυγόνο, είναι 1.800 βαθμοί Φαρενάιτ. Αυτές οι φωτιές έκαιγαν πολύ χαμηλότερα. Ο μαύρος καπνός που έβγαινε σηματοδοτεί ότι ήταν πολύ χαμηλότερα. Σε εργαστηριακά πειράματα υπολογίστηκε ότι έκαιγαν περίπου στους 500 βαθμούς. Το ατσάλι στο σκελετό του κτιρίου λιώνει στους 2.800 βαθμούς, δηλαδή σε 1.000 βαθμούς παραπάνω από την υψηλότερη θερμοκρασία που θα μπορούσε να προκληθεί από τα καύσιμα. Ακόμη, πάντα σύμφωνα με τα πειράματα, το ατσάλι θα μπορούσε να αντέξει σε θερμοκρασία 2.000 βαθμών για έξι συνεχείς ώρες, χωρίς να δείξει εμφανή κόπωση. Το ένα κτίριο, ο νότιος πύργος, που έπεσε πρώτος - ενώ ήταν ο δεύτερος που χτυπήθηκε -, κατέρρευσε ή καλύτερα εξαφανίστηκε έπειτα από ....μία ώρα. Ο βόρειος πύργος έπειτα από μιάμιση ώρα. Έτσι, οι φωτιές έκαιγαν σε πολύ χαμηλότερη θερμοκρασία και για πολύ μικρότερο χρονικό διάστημα, για να αποδυναμώσουν το ατσάλι. Δεν θα μπορούσε να λιώσει, όπως ισχυρίζεται η κυβέρνηση, γιατί το ατσάλι δεν θα εξασθενούσε υπό αυτές τις συνθήκες. Ακόμη, συζητήσεις με πολιτικούς μηχανικούς με έχουν πείσει πως η σχεδίαση του κτιρίου ήταν τέτοια που δεν θα έκανε κατακόρυφη κατάρρευση. Υπάρχει ένα και μοναδικό πιθανό σενάριο για να γίνει μια κατακόρυφη κατάρρευση. Έπρεπε όλες οι κολόνες υποστήριξης να κοπούν την ίδια στιγμή. Αυτό είναι εντελώς γελοίο! Δεν υπάρχει τρόπος να γίνει αυτό μέσω της θερμότητας. Μπορεί να γίνει μόνο μηχανικά ή με τη χρήση εκρηκτικών». Ήταν τελικά μια ξαφνική χαοτική ημέρα ή μια καλά προσχεδιασμένη ημέρα;

Θα καταλάβετε πολύ περισσότερα αν δείτε τα παρακάτω βίντεο.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΡΩΤΟΣΤΑΤΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΑΛΛΑΓΗ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ, ΚΑΤΑ ΤΟΝ "ΓΚΑΡΝΤΙΑΝ".

Ο "ΓΚΑΡΝΤΙΑΝ" ΠΡΟΒΛΕΠΕΙ ΟΤΙ ΤΑ ΝΕΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΟΜΜΑΤΑ, ΜΕΤΑΞΥ ΑΥΤΩΝ ΚΑΙ Ο ΣΥΡΙΖΑ, ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ 45 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ...

Για τον ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα, το Podemos στην Ισπανία και την Ενωμένη Αριστερά στη Σλοβενία, η εξουσία αποτελεί πλέον μια πραγματική πιθανότητα,  γράφει σε δημοσίευμά του ο Guardian. Η βρετανική εφημερίδα κάνει αφιέρωμα σε τρία ευρωπαϊκά αριστερά κόμματα, μεταξύ αυτών και ο ΣΥΡΙΖΑ, υπό τον τίτλο "Τα νέα αριστερά κόμματα της Ευρώπης μπορεί να κάνουν πραγματικότητα το όνειρο του 1968".

Το κείμενο ξεκινάει με μία αναφορά σε σκηνή από το έργο του Κώστα Γαβρά, "Το κεφάλαιο". "Υπάρχει μια όμορφη σκηνή στην τελευταία ταινία του Κώστα Γαβρά, «Το Κεφάλαιο». Σε ένα οικογενειακό δείπνο, ο διευθύνων σύμβουλος μιας μεγάλης γαλλικής τράπεζας καυγαδίζει με τον θείο του, έναν αριστερό του 1968, ο οποίος κατηγορεί τον ανιψιό του ότι χρεώνει τους ευρωπαίους πολίτες και καταστρέφει χώρες. Ο νεαρός τραπεζίτης απαντά «Μα θα έπρεπε να χαίρεσαι». «Γιατί;» ρωτάει σαστισμένος ο θείος. «Διότι εκπληρώνω τα παιδικά σου όνειρα». «Τα παιδικά μου όνειρα;» «Εσείς οι αριστεροί θέλατε διεθνισμό, και την έχουμε. Το χρήμα δεν γνωρίζει σύνορα»", αναφέρεται.

Ωστόσο, σύμφωνα με τον Guardian, φαίνεται πως ο παγκόσμιος χρηματοοικονομικός κλάδος μπορεί να βρίσκεται κοντά στο να χάσει αυτή την ελευθερία και σύντομα να έρθει αντιμέτωπος με ορισμένα όρια –αν τουλάχιστον πιστέψουμε τις τελευταίες δημοσκοπήσεις από την Ισπανία, την Ελλάδα και τη Σλοβενία. Οι δημοσκοπήσεις αυτές δείχνουν ότι το Podemos πλέον προηγείται στην Ισπανία. Το νεότερο από τα νέα αριστερά κόμματα στην Ευρώπη δεν υπήρχε καν πριν από εννέα μήνες, αν όμως διενεργούνταν σήμερα γενικές εκλογές, θα λάμβανε το 27% των ψήφων. Ειδικότερα για την Ελλάδα ο αρθρογράφος σημειώνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει προβάδισμα 11% έναντι της Νέας Δημοκρατίας. "Αν πραγματοποιηθούν πρόωρες εκλογές τον Φεβρουάριο, είναι σχεδόν αδιαμφισβήτητο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορέσει τελικά να σχηματίσει κυβέρνηση", υπογραμμίζει.  Αναφορά γίνεται επίσης στο Podemos που προηγείται στην Ισπανία και στην Ενωμένη Αριστερά της Σλοβενίας (Združena levica) που είναι το τρίτο δημοφιλέστερο κόμμα.

Σύμφωνα με τον Guardian, παρότι αυτές οι δημοσκοπήσεις εγείρουν ελπίδες για μία αναγκαία αλλαγή στην ευρωπαϊκή πολιτική, όλα αυτά τα αριστερά κόμμα αντιμετωπίζουν τουλάχιστον δύο σοβαρές προκλήσεις προκειμένου να διατηρήσουν μαζική υποστήριξη του λαού. Όπως αναφέρει το δημοσίευμα, υπάρχουν δύο προκλήσεις. Η πρώτη, είναι το ζήτημα της οργάνωσης. Παρότι ξεπήδησαν από κινήματα διαμαρτυρίας, η αυξανόμενη δημοφιλία τους οφείλεται κυρίως στους χαρισματικούς τους ηγέτες- –τον Αλέξη Τσίπρα (ΣΥΡΙΖΑ), τον Pablo Iglesias (Podemos) και τον Luka Mesec (Združena levica). Αν και το σύνθημα των οριζόντιων κινημάτων διαμαρτυρίας ήταν ότι «αυτή η επανάσταση δεν θα έχει πρόσωπο», ένα πρόσωπο είναι αυτό που υπηρέτησε ως ούριος άνεμος για την επιτυχία των νέων αριστερών κομμάτων. Η πρόκληση που τώρα αντιμετωπίζουν, γράφει ο Guardian, είναι να γεφυρώσουν το κενό μεταξύ του οριζόντιου («άμεση δημοκρατία») και του κάθετου (κομματική πολιτική).

Δεν είναι η πρώτη φορά που η Αριστερά βρίσκεται σε αυτό το επικίνδυνο σταυροδρόμι. Είναι αυτό που ο ηγέτης του γερμανικού φοιτητικού κινήματος Rudi Dutschke το 1967 χαρακτήρισε τον "μακρύ δρόμο που περνά μέσα από τους θεσμούς" -που είχε ως αποτέλεσμα την ίδρυση του γερμανικού κόμματος των Πρασίνων 13 χρόνια αργότερα. Αποτελεί πράγματι έκπληξη που Joschka Fischer, ένας από τους ηγέτες των Πρασίνων και αριστερός του '68, θεωρεί τώρα τον Τσίπρα «πολύ επικίνδυνο» διότι είναι πιθανό "να στρέψει και άλλες χώρες στους επικίνδυνους δρόμους της αριστεράς" κάτι που θα ήταν "μοιραίο για την ΕΕ"; Η δεύτερη μεγάλη πρόκληση αφορά στο θέμα του κράτους. Όσο πιο κοντά έρχονται τα κόμματα της Αριστεράς στην εξουσία, τόσο πιο πολλές κατηγορίες ακούμε ότι δεν είναι πλέον αρκετά ριζοσπαστικά. "Όσο μεγαλύτερη η πιθανότητα να σχηματίσουν κυβερνήσεις, όλο και περισσότερο κατηγορούνται ότι είναι «σοσιαλδημοκράτες». «Φαίνεται ότι η σοσιαλδημοκρατία έχει γίνει και πάλι ο μεγάλος κακός λύκος", γράφει ο συντάκτης.

Τα νέα κόμματα της Αριστεράς έρχονται αντιμέτωπα με την ακόλουθη αντίφαση: αν και γνωρίζουν πολύ καλά ότι το κοινωνικό κράτος ήταν το αποτέλεσμα του ιστορικού συμβιβασμού μεταξύ της εργατικής τάξης και του κεφαλαίου, είναι αναγκασμένα να αγωνιστούν για το κοινωνικό κράτος, διότι είναι η τελευταία «ασπίδα» για το σύστημα Υγείας, την Παιδεία, τις συντάξεις και την κοινωνική ασφάλιση. Έτσι, το ερώτημα είναι πώς να αποφευχθούν τα λάθη των Πρασίνων και πώς να διατηρηθεί το κοινωνικό κράτος χωρίς να πέσουν στην παγίδα της ενίσχυσης του καπιταλισμού. "Αν οι προβλέψεις ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι η πρώτη αληθινή αριστερή κυβέρνηση στην Ευρώπη επιβεβαιωθούν την επόμενη χρονιά, ένα τεστ της επιτυχίας του μπορεί να είναι η επανάληψη της σκηνής από το Κεφάλαιο, με μία συζήτηση μεταξύ του Fischer κα του Τσίπρα", γράφει ο συντάκτης. Όταν ο αριστερός του ’68 κατηγορήσει τον Έλληνα ηγέτη για "εκτροπή άλλων χωρών σε επικίνδυνους αριστερούς δρόμους" θα μπορούσαμε να φανταστούμε τον Τσίπρα, λέει η Guardian, να απαντάει "Μα πρέπει να είσαι χαρούμενος". Όταν ο μπερδεμένος Fischer ρωτήσει 'Γιατί;" ο Τσίπρας απλά θα απαντούσε "Επειδή εκπληρώνω τα παιδικά σου όνειρα".

ΝΕΑΡΗ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ!

Η ΝΕΑΡΗ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ ΜΑΡΙΑ ΔΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΔΙΕΘΝΗ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ!

Η Μαρία Δημακοπούλου αν και αποφοίτησε μόλις τον περασμένο Ιούνιο από το ΕΜΠ (Σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών) η ιδιοφυία της την οδήγησε να μετρά ήδη πολλά και εντυπωσιακά βραβεία. Οι επιτυχίες της ξεκίνησαν λίγα χρόνια πριν. Τους καλοκαιρινούς μήνες του 2012, όταν ήταν δηλαδή στο 3ο έτος της σχολής της, άρχισε να εργάζεται σε ομάδα αλγορίθμων της Google στο Παρίσι δίπλα σε εξειδικευμένους μελετητές από όλο τον κόσμο. Εκεί κατάφερε να κερδίσει τιμητικά βραβεία από την Google και την Intel όταν βρήκε λύση σε πρόβλημα που έμενε άλυτο για τρία χρόνια στους επεξεργαστές της Intel.

Στο ήδη πλούσιο βιογραφικό της καταγράφονται κι άλλα βραβεία. Οπως το διεθνές τιμητικό βραβείο και η υποτροφία Anita Borg Memorial της Google για την αριστεία στην επιστήμη υπολογιστών και στην τεχνολογία. Μετά τη λύση στο πρόβλημα της Intel την προσκάλεσαν να μιλήσει σε συνέδριο στο CERN, ενώ το περασμένο καλοκαίρι βρέθηκε στη Silicon Valley των ΗΠΑ σε πρόγραμμα υπό την αιγίδα της NASA και της Google, όπου δούλεψε πάνω σε νανοτεχνολογία και τεχνητή νοημοσύνη.

Τον Δεκέμβρη φεύγει για Νέα Υόρκη, για να δουλέψει πλέον στους αλγόριθμους που βρίσκονται πίσω από τα συστήματα διαφημίσεων της Google. «Δεν θα άλλαζα τις σπουδές μου με κάποιο πανεπιστήμιο του εξωτερικού. Οταν μπήκα πρώτη στη Σχολή, μου είχαν πει πως θα μπορούσα να πάω σε όποιο πανεπιστήμιο ήθελα. Ηταν συνειδητή επιλογή να μείνω εδώ και η πορεία με δικαίωσε. Πρόκειται για μια εξαιρετική σχολή αν έχεις τη διάθεση να προοδεύσεις». Αυτά τονίζει σε κάθε ευκαιρία...

Η ΕΛΛΕΙΨΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΤΑΓΩΝ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ...

ΕΙΝΑΙ ΠΑΣΙΦΑΝΕΣ ΤΟ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΕΛΛΕΙΜΜΑ ΦΩΤΕΙΝΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΑ ΤΟ ΕΛΛΕΙΜΜΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ ΣΤΟΥΣ ΧΑΛΕΠΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ ΜΑΣ... ΔΕΙΤΕ ΤΙ ΕΛΕΓΕ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΑΥΤΟ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ.

«Όταν δεν υπάρχει γύρω μας τίποτα το αληθινό, πώς να υποψιαστούμε ότι όλα είναι ψεύτικα;»
                                                                                                                 Δημήτρης Λιαντίνης

Εν αρχή ην ο δάσκαλος. Μη ο δάσκαλος η φύση θα ήταν, δε θα ήταν όμως οι κοινωνίες. Θα υπήρχε ο χρόνος, αλλά δε θα υπήρχε η ιστορία. Και στο βασίλειο των ζωντανών ήχων θα άκουγε κανείς την κραυγή, τα χουγιαχτά, τα συνθήματα. Δε θα άκουγε όμως ούτε θά ‘βλεπε τη φωνή, τα γράμματα της γραφής, τις συμφωνίες και τους χορούς.

Γιατί; Απλά, γιατί ο δάσκαλος είναι που μεταμορφώνει τον εγκέφαλο του ζώου σε νου του ανθρώπου. Αυτός κατορθώνει ώστε η ματιά του καθένα μας να μη μένει βλέμμα βοδιού, αλλά να γίνεται βιβλίο ανοιχτό να το διαβάζεις. Επεξεργάζεται το πετσί της κεφαλής μας και δημιουργεί πρόσωπο. Η δουλειά του δάσκαλου είναι ο αθέρας της βυρσοδεψίας. Και στο τέλος-τέλος ο δάσκαλος θωπεύει και μαλάζει έτσι το σώμα και την ψuχή μας, ώστε από τη στέρησή μας αποστάζεται το κλάμα, και από την πλησμονή κορφολογιέται το γέλιο μας…

Χωρίς το δάσκαλο ο λόγος θα σάπιζε άχρηστος μέσα στο έλος του κρανίου μας. Όπως σαπίζει άχρηστο το τραίνο που ρεμίζαρε για πάντα στο σταθμό… Και όπως σκεβρώνει άφτουρη η νύφη που έμεινε αγεώργητη από τον άντρα. Ο ιερός τρόμος της παρθενίας της σιγά-σιγά κακοβολεί, ωσόπου στο τέλος γίνεται ένα τεφρό δίχτυ αράχνης.

Μ’ ένα λόγο, ο δάσκαλος είναι ο ποιητής του ανθρώπου… Αν έλειπαν οι δάσκαλοι, η γη μας θά ‘ταν τυφλή. Και το σύμπαν ανυπόστατο…

Και θυμηθείτε: Ο Νεύτων, ο Χάμπλ, ο Αϊνστάιν και οι άλλοι που μίλησαν στο τηλέφωνο με το θεό ήσαν όλοι τους δάσκαλοι.

Έτσι ορίζεται ο λόγος και η τιμή του δάσκαλου. Το τιμολόγιο όμως με το οποίο κοστολογούν το έργο του οι εξουσίες και οι αρχές πρώτα και ύστερα το άκριτο πλήθος είναι αλλιώτικο. Αλλίμονο! Άχρηστο για τις εφορείες.

Περιγράφω το σημείο που κράτησε η ακηδία, η παραχάραξη, η στρέβλωση, η τυποποίηση, ο ευτελισμός. Και κάμανε το κακό. Έτσι, ενώ η δουλειά του δάσκαλου είναι να τεχνουργεί ανθρώπους· ενώ αναλώνεται τίμια να ετοιμάζει πλάσματα που θα ζήσουν όχι στη φύση αλλά στον πολιτισμό, όχι στη ζούγκλα αλλά στην πόλη· ενώ όλοι οι άνθρωποι που πλάθει ο δάσκαλος κάνουν ο καθείς το δικό του επάγγελμα, και είναι ο καθείς μία ψηφίδα στο ενιαίο ψηφιδωτό της οικονομίας της αγοράς της πολιτείας, εμείς με τον καιρό εχάσαμε τον ιδρυτικό χαρακτήρα της λειτουργίας του δάσκαλου. Και τη δουλειά του την επήραμε σα μία από τις πολλές δουλειές των ανθρώπων. Ένα επάγγελμα ρουτίνας. Μια μονάδα εργασίας όμοια με τις άλλες βλέπουμε και στο δάσκαλο. Εξεχάσαμε, δηλαδή, ότι στο ψηφιδωτό των επαγγελμάτων ο δάσκαλος δεν είναι η μια ψηφίδα ανάμεσα στις άλλες. Αλλά είναι ο καλλιτέχνης νους ο κοσμητικός και ο επόπτης που φιλοτεχνεί ολόκληρο το ψηφιδωτό. Δημιουργεί, δηλαδή, ανθρώπους κατά την έννοια ότι τους αποσπά από τη δικαιοδοσία του φυτού και του ζώου. Και τους υψώνει στην οντολογική μοναδικότητα του νοήμονος πλάσματος.

Γιατί αυτή είναι η δουλειά του δάσκαλου. Να δουλεύει το μυαλό, όπως ο καλαντζής δουλεύει το καλάι. Και να παράγει ανθρώπους όπως ο χαλκιάς κατασκευάζει χαλκώματα. Ενώ όλοι οι άλλοι χρησιμοποιούν το μυαλό τους σαν όργανο και παράγουν προϊόντα. Όλα δευτερογενή, και για του βίου τη μηχανή. Βιομηχανία, πες.

Ετούτη η υποβάθμιση της φύσης και της δουλειάς του δάσκαλου, η πτώση του από τη θεία λειτουργία της αρχικότητας στην ταπεινή χειρωναξία της επανάλημης, σημάδεψε το πρώτο μεγάλο λάθος στην παιδεία. Και μέσα στην ιστορία και τον πολιτισμό αντίστρεψε το νόημα των πραγμάτων. Εννοώ ότι καταργήθηκε η αυστηρότητα στην επιλογή του υλικού, και η αυστηρότητα στη μέθοδο και στις σπουδές που θα δώσουν τον άξιο δάσκαλο. Από τους παλιούς χρόνους κοιτίδα των παιδαγωγών ήταν η τάξη των απελεύθερων και των δούλων. Και μάλιστα των πονηρών δούλων και των κακών. Τους αγαθούς και τους άξιους δούλους, λέει ο Πλούταρχος, τα αφεντικά τους προόριζαν για τις σπουδαίες δουλειές. Καπετάνιοι, διαχειριστές, οικονόμοι, επιστάτες, σύμβουλοι.

Σήμερα φτάσαμε στην αμμοποίηση των βουνών. Δάσκαλος πια ημπορεί να γίνεται ο καθένας, όμοια όπως ο καθένας ημπορεί να γίνεται αρβυλοποιός, αιγογαλακτοπώλης, λεμβούχος, χατζής, μελισσοκόμος, μαγειροϋπάλληλος, αεριτζής, εντεροπώλης, λουλουδάς ή πετροκόπος. Ξεχάσαμε, δηλαδή, ότι ο δάσκαλος από την άποψη της σπουδαίοτητας και της ευθύνης είναι ένας εργάτης στο επίπεδο του νομοθέτη, του φύλακα στρατηγού, του κυβερνήτη, του γιατρού σωτήρα. Ακριβέστερα είναι ένα σκαλί πάνω από όλους αυτούς. Γιατί ο δάσκαλος είναι ο πυρφόρος της γνωστικής συνείδησης. Η λειτουργία που τελεί είναι θεία. Η μόνη θεία λειτουργία σε γη και ουρανό.

Έτσι πορεύτηκαν τα πράγματα με την κοινωνική υποβάθμιση του δάσκαλου. Με την οικονομική απροθυμία, την κατασκευαστική του προχειρότητα, την πλημμελή του συντήρηση. Και με τον τύφο και τον οίκτο, το χάζι και το μώμο, και την κυρίαρχη απρονοησία μας σε όλες τις εποχές και σε όλες τις χώρες. Η μόνη εξαίρεση είναι ο Λυκούργος που έχτισε τη νομοθεσία της Σπάρτης και τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Γιατί ο Λυκούργος στην παιδεία είχε εναποθέσει το Α και το Ω της πολιτείας.

Ωσόπου πια σήμερα έχουμε πλάσει σταθερό το δείγμα του δάσκαλου. Μια αξιοδάκρυτη σώρεψη από μαζώματα, κι ένα ριντίκολο ηχηρό.

Είναι ο σχολαστικός, ο ταβλαδόρος και ο αργόσχολος, ο καματερός στην παραπαιδεία, ο οσφυοκάμπτης, ο ψοφοδεής και ο ληρολόγος, ο δευτεροτριτοβάθμιος και ψιλικανζτής δάσκαλος. Μίζερος και κακομοίρης, με την ομπρέλα και το γιλέκο, και με το ξεβλαστωμένο χαμόγελο. Είναι ο αεί πενόμενος και ο μύωψ, με τα ραιβά σκέλη και τα βρώμικα νύχια, που, όπως είπε κάποιος, ποτέ του δεν είχε ερωμένη ούτε ιδέα.

Οι περήφανοι δάσκαλοι εστάθηκαν πάντα η εξαίρεση. Μιλάμε για τους δυνατούς και τους πόριμους. Τους ικτίνους και τα γεράκια, τους καλουργούς και καλλιτέχνες και καλλικράτες δασκάλους, που κάτω από την ταπεινή καροσσερί της Φάου-Βε κρύβουνε προσεχτικά τη μηχανή της Πόρσε. Αυτός όμως ο εξαίρετος τύπος του δάσκαλου, που με τα πλούσια κοιτάσματα της φυσικής δωρεάς του πετυχαίνει να σβήνει το κατάδικο κοινωνικό στίγμα της συντεχνίας του, δεν είναι το θέμα μας εδώ. Γιατί ‘ναι η εξαίρεση. Και η εξαίρεση είναι δουλειά της ποίησης. Ενώ της επιστήμης η δουλειά είναι ο κανόνας…

Φροντίσαμε, να κατεβάσουμε το δάσκαλο από το φυσικό του πρωτάτο στα στερνά και στα έσχατα της υπόληψης και της ζωής.

Δεν ταξινομείται η παιδεία. Κι όσο τη λογαριάζουμε σαν επένδυση ανάμεσα στις άλλες, έστω και την πιο σημαντική, τόσο θα συνεχίζουμε να τελούμε σε σύγχυση φρενών. Έτσι, ώστε να μπερδεύουμε το ψάρι με τον ψαρά που το ψάρευε.

Αυτός είναι λοιπόν ο ρεκάζοντας δάσκαλος, ο τσαλαπατημένος από την κοινωνική του μειονεξία. Και από το καπέλωμα των συρμών της εποχής μας, που ορμούν και χύνουνται στην παιδεία όπως ο άνεμος στα σκισμένα πανιά. Και από τις ντιρεκτίβες των κέντρων απόφασης, που μετατρέπουν τα σχολειά σε εργοστάσια μαζικής κατασκευής ανθρωπάριων…

Σα μονάδα ατομική, μέσα στην τάξη που είναι ο διαπιστεμένος του χώρος, τίποτα δεν εμποδίζει το φωτισμένο δάσκαλο να σκορπίζει στους μαθητές του το φως.

Και θα φωτίζει με φως φυσικό, για να ιδρύει φυσικούς ανθρώπους, όταν με τη διδασκαλία του χτίζει το αληθινό μέσα στο παιδί, και γκρεμίζει το ψεύτικο. Αυτές είναι οι δύο εντολές που πάνω τους κρέμουνται οι νόμοι και οι προφήτες της παιδείας. Να χτίζεις στο μάρμαρο της γνώσης, και να γκρεμίζεις την αχεροπλιθιά της πρόληψης.

Σωστή παιδεία θα ειπεί να μαθαίνεις στους νέους τη ζωή, και να τους ξεμαθαίνεις τις δεισιδαιμονίες που από νήπια τους περνάει μια παράδοση άρρωστη μέσα από την οικογένεια, την κοινωνία, την πολιτεία, την εκκλησία, τα μέσα ενημέρωσης, και τους άλλους παράγοντες της αγωγής.

Το ένα λοιπόν είναι να ριζώσουμε τον νέο στη ζωή. Το άλλο να ξεριζώσουμε από μέσα του την ψευτιά.

Μαθαίνουμε για τη ζωή. «Discimus vitae», που έλεγε ο Σενέκας, θα ειπεί πως κάθε γνώση που περνάμε στο παιδί, και κάθε δεξιότητα που του αναπτύσσουμε είναι δεμένα με την πραγματικότητα όπως το νύχι με το κρέας. Όχι θεωρίες και λόγια. Όχι τα άψυχα και τα νοερά σκύβαλα των βιβλίων, που ούτε καταπίνουνται ούτε μασιούνται. Ξέρεις, έξω από τον Ρωμανό τον Μελωδό του συναξαριστή, άνθρωπο άλλο που να πήρε κομμάτι χαρτί και να το κατάπιε, για να φωτιστεί και να μάθει; Εγώ δεν ξέρω.

Μάθηση δίκαιη και σωστή, σημαίνει ζωντάνεια, αμεσότητα, σφυγμός μαστιγωμένος, κρούση κατά μέτωπο με τα πράγματα. Σημαίνει να πίνουμε στο ποτήρι το ίδιο μας το αίμα.

Μη λησμονούμε πως ο τελευταίος στόχος κάθε παιδείας είναι να διαπλάσει έτσι τον νέο, ώστε την ορισμένη στιγμή που θα αποδοθεί στο στίβο της ζωής να μπορεί να προσαρμόζεται στην άγρια ανάγκη των πραγμάτων και των ανθρώπων. Ωσάν ξαφνικά να τον πετάξουμε, πες, Ρομβισόνα Κρούσο στο νησί. Και να του ειπούμε:

Τώρα ψάξε να βρεις τον τρόπο για να ζήσεις. Νίκα την πείνα και τη δίψα σου, το κρύο και τη μοναξιά. Νίκα την απειλή του ουρανού και της θάλασσας, και τον αρχέγονο τρόμο της ύπαρξης. Αυτό σημαίνει το «discimus vitae». Ο δάσκαλος νά ‘ναι η δύναμη, πράξη ο μαθητής, και το σχολειό γιορτή.

Όμως αυτό ακριβώς το σημείο είναι ο κόμπος, και στο δρόμο του Ηρακλή ο σταυρός. Εδώ προβάλλει η ανάγκη θα διαλέξεις ανάμεσα στο σωστό και στο λάθος. Γιατί το πλήθος οι δάσκαλοι δε μαθαίνουν τα παιδιά για τη ζωή και την πράξη, αλλά για το σχολειό και τα βιβλία. Εγώ σου τα λέω, για να τα ειπώ. Και συ μη σώσεις να τα μάθεις!…

Το αντίθετο στο «discimus vitae» είναι το «discimus scholae». Να μαθαίνουμε για το σχολειό. Τι σημαίνει τούτο το παλιό ευαγγέλιο; Τι σημαίνει ο τύπος χωρίς την ουσία;…

Η πρώτη εντολή είναι να χτίζουμε την ψυχή του παιδιού στην πέτρα της ζωής. Η δεύτερη να καθαρίζουμε από μέσα του τη σκουριά των προλήψεων.

Χωρίς να το ξέρουμε και χωρίς να το εννοούμε, από τα γεννοφάσκια του φιδοζώνουμε το παιδί με δεισιδαιμονίες προλήψεις και μαγικούς κατάδεσμους. Και με τα δηλητήρια αυτά πνίγουμε την ψυχή του. Όπως τα ζιζάνια και τα άλλα αγριόχορτα πνίγουν το στάρι.

Λερναία Ύδρα είναι οι προλήψεις. Και Λεβιάθαν που καταπίνει τις θάλασσες. Φορτώνουμε στη ράχη του νέου ανθρώπου την άρρωστη φαντασία μας, τις ψευτιές, την άγνοια, την ηθική μας απολίθωση, τις έντρομες παραστάσεις και όλο τον καταποντισμένο αταβισμό των προγόνων. Και το αναγκάζουμε να σηκώσει στον ώμο αυτό το γιουσουρούμ της αχρηστίας και της οξείδωσης, όπως εσήκωνε ο αρχαίος τιτάνας τον ουρανό.

Ο μύθος του Άτλαντα εδώ βρίσκει την πιο πιστή και την πιο μακάβρια απομυθοποίησή του. Τα καημένα τα παιδιά. Στο όνομα και στο άδικο της μωρίας μας, όλα τους με το φυσερό στο στήθος και τις κνήμες ετοιμόρροπες και πρησμένες, γίνουνται μικροί μάταιοι Άτλαντες.

Στα «Ψηλά Βουνά» του Ζαχαρία Παπαντωνίου χάθηκε στα 1917 ένα παιδί στο δάσος. Και ο Χατζιδάκις, ο σοφός γλωσσολόγος, αγανάχτησε, γιατί ο συγγραφέας του Αναγνωστικού λησμόνησε να το βάλει να προσευχηθεί. Για να κατέβει ο θεός από τα ύψη, να το πιάσει από το χέρι, και να το ξαναφέρει στον καταυλισμό. Μα είναι συλλογισμοί και προτάσεις επιστήμονα αυτές; Ή κοάσματα βατράχου;

Στην Αλβανία του Ελληνικού ’40 η Παναγιά της Ελλάδας πολέμησε τη Μαντόνα των Ιταλών. Την πήρε του κυνηγού και της έδωκε έναν σκοτωμόν, όπως θά ‘γραφε ο Μακρυγιάννης, που ακόμη τρέχει και κλαίει. Ιδού ο τρόπος να ανταγωνιστούμε σήμερα και να συντρίψουμε τη FIAT με τις βιομηχανίες της κουβαρίστρας και της τσατσάρας.

Αυτά είναι δουλειές και καμώματα για τους Βουσμάνους, φίλε. Αυτά και τα άλλα συναφή τους. Βασκανίες ξεματιάσματα, αστρολογία, τσαρλατανιά και λωποδύτες. Ευχές και κατάρες, θεοί διάβολοι άγγελοι και φαντάσματα. Τελώνια τούλπες και δαιμονικά, το χερικό και το ποδαρικό, η μυρωδιά, το θυμίαμα και το λιβάνι. Λιτανείες για την ανεβροχιά, οταυροκοπήματα και μετάνοιες, φυλαχτά γκόλφια, κόκαλα χάντρες νυχτερίδες, και το τετράφυλλο τριφύλλι.

Στον Αη-Γιώργη της Φιλιππιάδας, πάνω ακριβώς από το υδραγωγείο της αρχαίας Νικόπολης υπάρχει ένας τρύπιος βράχος. Φαίνεται από τη δημοσιά που τραβάει για Γιάννενα. Ε, λοιπόν έκαμα έρευνα και βρήκα: Όλοι οι κάτοικοι του χωριού από εβδομήντα και πάνω και όλα τα παιδιά ως τα δώδεκα πιστεύουν ότι το βράχο τον ετρύπησε παλιά ο Αη-Γιώργης, όταν χυμώντας καβαλάρης κυνηγούσε κάποια παγανά. Η πίστη τους έχει την ίδια ασφάλεια με τη γνώση τους ότι η πόλη που βρίσκεται στα δεκαπέντε χιλιόμετρα είναι η Άρτα.

Τέτοιας λογής είναι ο φέροντας σκελετός της πνευματικής οργάνωσης των παιδιών μας. Τα πέλματα και τα πέδιλα, οι κολόνες τα συνάζια και οι δοκοί συνδέσεως της ζωής τους είναι οι δεισιδαιμονίες και οι πρoλήψεις.

Αγωνιζόμαστε να αφαιρέσουμε τη φύση μέσα από το παιδί, και την ανταλλάζουμε με την άρρωστη γνώμη μας.

Και δώστου οι παπάδες με τα θυμιατά στις γωνιές των κοιμητηρίων. Για να βουτάνε τα όβολα των πονεμένων. Σαν το φίδι κοιτάνε πώς να μαγνητίσουν το θύμα. Άσε πια όταν τύχει να τους ιδείς να πιάνουνται σε πρόστυχο καβγά για τον πελάτη. Χάρμα. Και βέβαια ημπορεί να εννοήσει κανείς τη λυσσαλέα τους αντίδραση, όταν χρόνια τώρα ζητούμε να καθιερωθεί και στην Ελλάδα το αποτεφρωτήριο και η προαιρετική καύση των νεκρών. Όπως είναι σε όλες τις φτασμένες χώρες.

Και δώστου οι αγύρτες με τα ωροσκόπια και τους ζωδιακούς σε εφημερίδες και περιοδικά και τελεβίζια. Βλέπεις κάτι χοντρές κυρίες, που σαν αρχίσουν να σου μιλούν για τον Στάχυ της Παρθένου και για τις επιρροές του Αιγόκερου με τα κέρατα στα ερωτικά σου, βουβαίνουν τον Πεντζίας και τον Ουίλσον…

Και δώστου οι προσευχές του Ρήγκαν (κάποιος πρόεδρος της Αμερικής ήταν αυτός) για να πάνε στον παράδεισο οι οχτώ άτυχοι αστροναύτες που χαθήκανε τη στιγμή της εκτόξευσης. Τον πόλεμο των άστρων ήθελε να φτιάξει ο άνθρωπος. Για να καταστραφούν στον Γ’ Παγκόσμιο του Αϊνστάιν όλοι οι λαοί, και να γλιτώσουν μόνο oι Ενωμένες Πολιτείες. Μόνες τους πια στο φρύδι της Γης να κορδεύουνται και να κοκορεύουν πάνω στις στάχτες της ιστορίας.

Και δώστου το τροπάρι για την καλή ψυχή και τα καλά στερνά. Να γίνεις δίκαιος και να γίνεις καλός για τους άλλους. Να πηγαίνεις το δείλι στο παρεθύρι, και να διαβάζεις τη Θεία Γραφή και τη Χαλιμά, που έλεγε της θυγατρός της η «Γυναίκα της Ζάκυθος». Εσύ ν’ αγιάσεις. Και μην προσέχεις που οι άλλοι είναι λύκοι έτοιμοι να σε φάνε. Και προπαντός αυτό: Τα μάτια σου τέσσερα για τον Ουρανό και τη Βασιλεία του.

Και δώστου τα σακιά το αλεύρι και οι ασπιρίνες. Να στέλνουμε οι πολιτισμένοι στους λιμοκτόνους της Αφρικής και της Ασίας κατά τις σιτοδείες και τις μεγάλες στέγνιες. Τους παίρνουμε το άλογο, κι απέ γενναιόδωρα τους χαρίζουμε το πέταλο. Έχεις ακουστά για το χαλκό της Χιλής, και για το ουράνιο στο πρώην γαλλικό Κογκό;

Και δώστου τα μεγάφωνα του κράτους να γεννάμε αβέρτα παιδιά, μην τύχει και χάσουμε το σόι. Όταν ο πληθυσμός της γης έχει ξεπεράσει πέντε φορές το μέτρο, που χωρίς κίνδυνο θα μπορούσε να σηκώσει ο πλανήτης. Και όταν κινδυνεύουμε να φάμε ο ένας τον άλλο.

Κόκκινο σαν παπαρούνα και κίτρινο σαν τη χολή είναι το αφιονοτόπι της ψευτιάς και των προλήψεων. Η στρατηγική να καταστρέφεται το φυσικό τοπίο του παιδιού με τις προλήψεις είναι σκόπιμη, κατευθυνόμενη, κακουργηματική τρις και τετράκις σε θάνατο, και απάνθρωπη.

Οι έξυπνοι, λίγοι, ασελγούν στο σώμα της συνείδησης των αφελών πολλών. Όπου η αφέλεια των τελευταίων παίζει το ρόλο του μαστρωπού και του ρουφιάνου.

Έτσι, όταν τα παιδιά μας φτάνουν στην ηλικία να δώσουν τον όρκο του άντρα, και όταν οι κοπέλες μας φτάνουν στην ώρα τους, γίνουνται ωραίες -δηλαδή, έχουνε χωριστεί σε δύο τάξεις.

Η μία, που είναι η μάζα σχεδόν του συνόλου, έχει αφομοιώσει το δηλητήριο της ψευτιάς. Και έχει ανοσοποιηθεί στα υδροκυάνια και στα κώνεια, κατά τον τρόπο του παλαιού εκείνου Μιθριδάτη. Είναι η πλαστική στόφα ανθρώπου, τα μηχανημένα νευρόσπαστα, που παραλαβαίνουν τη σκυτάλη των προλήψεων και αναπαράγουν το ίδιο στις νέες γενεές.

Η άλλη είναι η τάξη που καταλογογραφεί τους Ελάχιστους. Ετούτοι είναι οι χρηστηριασμένοι από κάποια βούληση, και οι φορτοβαστάκτες της προσωπικής τους ευθύνης. Λίγοι, αλλά όλοι τους, ξανασαρκώνουν τον Ορέστη, τον πρίγκιπα Μύσκιν, τον Τσε Γκεβάρα, τον ποιητή Σέλλεϋ, τον Άμλετ τον Δανό. Καθώς τους μαστιγώνει η οργή της αλήθειας, ο τρόμος της εμορφιάς, και το μεγαλείο του ανθρώπου.

Περνούν και πηγαίνουν να απαντήσουν τη μοίρα τους… Και ζητούν να μάθουν την αλήθεια, έστω κι αν είναι να τους τυφλώσει. Όπως εζήτησε να μάθει την αλήθεια ο Οιδίποδας, και όταν την έμαθε έβγαλε ο ίδιος τα μάτια του.

Κάτω από τυφλωτικές καταλαμπές και θερινές καταιγίδες όλοι αυτοί κρατούν μέσα τους τον άνθρωπο όρθιο και στο φυσικό του ανάστημα. Που πάει να πει: Λεύτερο από ψευτιές και δεισιδαιμονίες.

Είναι οι ανευνούχιστοι, που ο Δάσκαλος τους είπε άγριους των πόλεων. Και είναι οι τρομοκράτες, που ο Ποιητής τους είπε άξεστους των θαυμάτων.

Τόσοι και τέτοιοι είναι οι θρόνοι και οι δυναστείες των προλήψεων. Και γ’ αυτό ο άξιος δάσκαλος και ο δίκαιος που κάνει άξια και δίκαια τη δουλειά του τη μέρα χτίζει και τη νύχτα γκρεμίζει. Από δω, δηλαδή, ξεχερσώνει την ψευτιά και τις προλήψεις και από κει σπέρνει καθαρό το χωράφι του παιδιού με το φως των γνώσεων.

Δάσκαλος που αγνοεί το πρώτο μισό, το χρέος δηλαδή του χαλαστή, δε μορφώνει ανθρώπους. Απλά γιατροπορεύει άρρωστους…

Όμως το φως δεν το αντέχει ο μισότυφλος. Θυμηθείτε τους πεδουκλωμένους στην παραβολή της Σπηλιάς του Πλάτωνα. Όταν ο φωτισμένος οδηγητής τους βγάζει από τα σκότη και ζητεί να τους ξαναφέρει εμπροστά στον ήλιο, πονούν τα μάτια τους, φεύγουν το φως, και ξαναγυρίζουν στα σκοτάδια τους…

Πολλές φορές αναρωτήθηκα ποια εικόνα και ποια ιδέα ανθρώπου είχε στο μυαλό του ο Βάρναλης, όταν σκάρωσε το Πρωτοχρονιάτικο. Ακούστε βροντές και αστροπελέκια που είναι δυνατότερα από τα κανόνια του Ναπολέοντα…

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΟ

«Σαράντα σβέρκοι βωδινοί με λαδωμένες μπούκλες, σκεμπέδες σταυροδόλωτοι και βρώμιες ποδαρούκλες, ξετσίπωτοι, ακαμάτηδες, τσιμπούρια και κορέοι, ντυμένοι στα μαλάματα κ’ επίσημοι κι ωραίοι.

Σαράντα λύκοι με προβιά (γι’ αυτούς βαρά η καμοπάνα), καθένας γουρουνόπουλο, καθένας νταμιτζάνα! Κι απέ ρεβάμενοι βαθιά ξαπλώσανε στο τζάκι κι αβάσταγες ενιώσανε φαγούρες στο μπατζάκι.

Όξ’ ο κοσμάκης φώναζε: — Πεινάμε τέτοιες μέρες, γερόντοι και γερόντισσες, παιδάκια και μητέρες. Κι οι των επίγειων αγαθών σφιχτοί νοικοκυρέοι, ανοίξαν τα παράθυρα και κράξαν: — Είστε αθέοι».

Άθεοι είναι οι γερόντοι και οι γερόντισσες που ζητούνε ψωμί. Αλλά και τον Δελμούζο τον άθεο, κοντά στα άλλα εκείνος ο μαύρος δεσπότης τον κατηγόρησε ότι ξεσήκωνε τους φτωχούς ενάντια στους πλούσιους. Εκεί ήταν ο κόμπος.

Ο καλόγερος μαμελούκος, όσο αμβλύνους και νά ‘τανε, την αλήθεια την οσμιζότανε κάπου στον αέρα. Ότι, δηλαδή, το να ξεριζώνεις τις προλήψεις από τα παιδιά είναι όμοιο με το να φέρνεις στις κοινωνίες τη δικαιοσύνη και την τάξη…

Η ιστορία του Έλληνα δάσκαλου έχει τη δική της Ιερή Εξέταση, και τις Επιτροπείες της. Είναι αυτές που έκαιγαν βιβλία και ανθρώπους. Η φάρα του Εξαρχόπουλου, του Σκιά, του Μεγαρέα, του Οικονόμου, του Κουκουλέ, του Καλλιάφα. Και των άλλων με τη μίζερη βολή και την τετραπέρατη μυωπία. Ο Αμίλκας Αλιβιζάτος μίλησε για δυσώδη εγωισμό και ταπεινά νιτερέσα.

Αντικρύ στους αετούς και τα ύψη χαμοπετάνε και πηδοκοπούν ετούτοι οι κόρακες και οι γύπες. Τη θανάσιμη αλλά και ηρωϊκή αντιπαράθεση την έχει παραστήσει ο Πίνδαρος από τον παλαιό καιρό: «Κόρακες, με ακράτητη γλώσσα ανόητα γαυριούν, παραβγαίνοντας τον αετό, το θεϊκό όρνιο του Δία».

                                           (Αποσπάσματα από το βιβλίο «Τα Ελληνικά» του Δημήτρη Λιαντίνη)

ΤΟ ΠΙΟ ΑΚΡΑΙΟ ΔΕΙΓΜΑ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ..!

Δεν άκουσε, δεν είδε, δεν κατάλαβε τίποτα το μεμπτό, από τον χώρο, τον "αγγελικά πλασμένο", των πολιτικών και έτσι "αυτοκρατορικά", μη συκώνοντας μύγα στο σπαθί του μάλιστα, συνεχίζει να μας ..."σώζει" και γι' αυτό πρέπει να του χρωστάμε και χάρη! Παρ' όλα αυτά δεν μας έχει πει ακόμα που πήγαν όλα αυτά τα εκατοντάδες εκατομμύρια που εξαφανίστηκαν στη "καταβόθρα" των ταμείων του ΠΑΣΟΚ, παρ' όλο που υποτίθεται ότι είχε ξεκινήσει έλεγχο χρόνια τώρα...

Δείτε το παρακάτω σχετικό βίντεο.

ΕΧΟΥΜΕ ΧΡΕΩΚΟΠΙΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΑΣ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΧΟΥΝ ΕΤΟΙΜΑΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟ 2011;

ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΠΡΟΒΕΒΛΗΜΕΝΟΥ ΣΤΕΛΕΧΟΥΣ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ, ΕΧΟΥΜΕ ΜΠΕΙ ΣΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΕΥΘΕΙΑ ΓΙΑ ΧΡΕΩΚΟΠΙΑ!

Έχει γίνει επιλογή από την Ε.Ε σε συμφωνία με την χώρα μας, να μετατεθεί η επαπειλούμενη χρεοκοπία σε 3-4 χρόνια σύμφωνα με δηλώσεις, πριν τρία περίπου χρόνια τον Ιούνιο του 2011, του βουλευτή και πρώην υπουργού του ΠΑΣΟΚ Κουκουλόπουλου, ο οποίος μάλιστα αποκάλυψε ότι το ανακοίνωσε στο ΚΤΕ τότε ο πρώην υπουργός Παπακωνσταντίνου! Από τον προσεχή Ιούνιο δηλαδή ο χρόνος αρχίζει να μετράει αντίστροφα...

Δείτε παρακάτω τα σχετικά βίντεο. 

 

ΜΗΠΩΣ ΤΟΧΕΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΟΛΑ ΝΑ ΞΕΚΙΝΟΥΝ ΑΠΟ "ΚΑΤΙ ΦΟΙΤΗΤΕΣ";

ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΠΕΡΙΡΡΕΟΥΣΑ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ, ΟΤΙ ΔΕΝ "ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ" ΚΑΙ ΟΤΙ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ 'ΚΑΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ"... ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΑΛΙΟΤΕΡΟΥΣ ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ... ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ ΛΙΓΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ...

Αυτές τις μέρες γίναμε όλοι μάρτυρες κάποιων πρωτοφανών σκηνών, που έτυχαν μεγάλης δημοσιότητας, μεταξύ του πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών Θεόδωρου Φορτσάκη και των φοιτητών που αντιδρούν στις ενέργειές του. Επειδή οι περισσότεροι πήραμε κάποια θέση, ανάλογα με τις πεποιθήσεις μας και τα προσωπικά μας πιστεύω, υπέρ της μιάς ή της άλλης πλευράς, αδυνατώντας να εμβαθύνουμε στην βαθύτερη ουσία αυτών των φαινομένων, θα επιχειρίσουμε παρακάτω μία προσέγγιση στην κατεύθυνση του τι μπορεί όλα αυτά να σημαίνουν στην πραγματικότητα.

Δείτε κατ' αρχήν παρακάτω μερικές μόνο από τις ιδιότητες του πρύτανη Θεόδωρου Φορτσάκη, όπως αναγράφονται στην επίσημη ιστοσελίδα του Πανεπιστημίου Αθηνών:
Μέλος του Ανωτάτου Ειδικού Δικαστηρίου (2012-2013).
Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ειδικού Ταμείου Οργάνωσης Συναυλιών της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών (από το 2012).
Πρόεδρος της Γνωμοδοτικής Επιτροπής Δημοσίων Εσόδων της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων του υπουργείου Οικονομικών (από το 2013).
Πρόεδρος του Εποπτικού Συμβουλίου της ΝΕΡΙΤ Α.Ε. (από το 2013).
Πρόεδρος της Ένωσης Δικαίου της Ενέργειας (από το 2012).
Μέλος (εξωκοινοβουλευτικό) της Επιτροπής Ελέγχου «Πόθεν Έσχες» υπουργών και βουλευτών της Βουλής των Ελλήνων (από το 2012).
Αντιπρόεδρος του Ιδρύματος Διοικητικού Δικαίου Μ. Στασινοπούλου (από το 2010).
Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ευγενιδείου Θεραπευτηρίου (2007-2011).
Μέλος της Εφορευτικής Επιτροπής της Εθνικής Βιβλιοθήκης (2008-2011).
Μέλος πλήθους νομοπαρασκευαστικών επιτροπών διαφόρων υπουργείων (Εσωτερικών, Δικαιοσύνης, Προεδρίας, Παιδείας κ.λπ.).
Εμπειρογνώμονας του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου του Δικαίου του Περιβάλλοντος σε θέματα Δικαίου του Περιβάλλοντος (από το 1999).
Μέλος (αναπληρωματικό) της Επιτροπής Ανταγωνισμού (από το 2000-2003)
Ειδικός Σύμβουλος του πρωθυπουργού για θέματα Δημοσίου Δικαίου (1990-1991).
Στο επίσημο βιογραφικό του κυρίου Πρύτανη αναφέρεται, επίσης, ότι είναι εταίρος της Δικηγορικής Εταιρίας "Φορτσάκης-Διακόπουλος-Μυλωνογιαννάκης & Συνεργάτες". Στην ιστοσελίδα του ΤΑΙΠΕΔ, όμως, μαθαίνουμε ότι η εταιρία του πολυπράγμωνος πρύτανη είναι νομικός σύμβουλος του Ταμείου για την γνωστή υπόθεση της «αξιοποίησης» του Ελληνικού (που εκποιείται σε υποπολαπλάσσια τιμή της πραγματικής). Ακόμα, μέλη του κινήματος για τα διόδια μας ενημερώνουν ότι πρόκειται για την ίδια εταιρία η οποία έχει αναλάβει για λογαριασμό των γνωστών μεγαλοεργολάβων, που λυμαίνονται τις εθνικές οδούς, τις μηνύσεις, τις διώξεις και την επιβολή εξοντωτικών προστίμων σε βάρος πολιτών που συμμετείχαν στο κίνημα.
Σύμφωνα μόνο με τα παραπάνω λοιπόν, ας κάνουμε έναν μικρό απολογισμό και ας δούμε τι πραγματικά υποσημαίνεται: Η ατιμωρησία των πολιτικών με τα ψευδή "πόθεν έσχες", το μαύρο της ΕΡΤ και το όνειδος της ΝΕΡΙΤ, τα σκάνδαλα των εθνικών δρόμων και των μεγαλοεργολάβων, η μνημονιακή νομοθεσία, η εξόντωση του πανεπιστημίου και η εκποίηση του δημόσιου πλούτου είναι μόνο λίγα από αυτά που αναδεικνύονται πίσω από την πληθωρική πολυδιαπλεκόμενη προσωπικότητα του κ. Φορτσάκη, που μαζί με όλον τον άλλο συφερτό των διαπλεκόμενων στελεχών, πολιτικών, κομματικών, εξαγορασμένων πανεπιστημιακών και τόσων άλλων απεργάζονται την εθνική μας καταστροφή στο βωμό ιδιοτελών συμφερόντων. Όλων αυτών που θεωρούν λάφυρο την όποια εξουσία τους έχει δοθεί μέσα από ένα δήθεν δημοκρατικό σύστημα διακυβέρνησης... Και ερωτώ εγώ ο "αφελής" πολίτης: Σε τι διαφέρει αυτό από μία "χούντα"; Στο ότι εκείνοι πριν φοράγανε στολή, ενώ αυτοί γραβάτες, "κολάρα" και "τηβένους";

Έχει έρθει η ώρα που πρέπει να θυμηθούν (Νοέμβρης μήνας και τότε) την νύχτα εκείνη που η λαϊκή οργή ξεχείλησε σαν ένα ορμητικό ποτάμι και σάρωσε μέσα σε λίγες ώρες ότι μέχρι τότε υπήρχε ως κατεστημένο σύστημα εξουσίας. Και να μην ξεχνούν ότι εκείνοι ούτε τεράστιες περιουσίες έκαναν εις βάρος του λαού (αντίθετα πέθαναν πάμπτωχοι), ούτε εξαθλίωσαν τον κόσμο (αντίθετα ο λαός και ευημερούσε και είχε αξιοπρέπεια). Απλά ο λαός βίωνε έντονα, όπως άλλωστε και τώρα, το συναίσθημα ότι τον χωρίζει άβυσσος από αυτούς που ορίζουν τις τύχες του. Και κάτι άλλο... Και τότε όλα ξεκίνησαν από "κάτι φοιτητές"...

 

Δείτε παρακάτω πως βλέπουν την όλη κατάσταση οι ίδιοι οι φοιτητές μέσα από το κείμενο ενός από αυτούς.

Το κείμενο αυτό δεν είναι μια απάντηση στις επιθέσεις που δέχεται το αγωνιζόμενο φοιτητικό κίνημα από το σύνολο των μεγάλων ΜΜΕ και την κυβέρνηση. Δεν επιδιώκει να πείσει ανθρώπους που συνειδητά μας συκοφαντούν, αλλά να συμβάλλει στο να ακουστεί και μια διαφορετική φωνή από την ίδια τετριμμένη μνημονιακή μανιέρα. Η συνταγή είναι γνωστή: για κάθε κομμάτι της κοινωνίας που αγωνίζεται, ένα τείχος σιωπής και παραπληροφόρησης υψώνεται από τα ΜΜΕ για να το αποκλείσει από την υπόλοιπη κοινωνία, να το απομονώσει να το υποτιμήσει. Έτσι συνέβη με το Δεκέμβρη, την Κερατέα, τις Πλατείες, τη Χαλυβουργία, το Μετρό, την ΕΡΤ, τους εκπαιδευτικούς, τους μαθητές όλους όσους πάλεψαν οποιαδήποτε στιγμή για τα δικαιώματά τους. Τώρα συμβαίνει ξανά με τους φοιτητές. Το κείμενο αναφέρεται σε όσα συμβαίνουν τελευταία στο ΕΚΠΑ και σε άλλα ιδρύματα, και θέλει να διασώσει κάτι από το δίκιο και την αλήθεια των φοιτητών, των εργαζομένων, των ανέργων, της πληττόμενης νεολαίας. Σε όλους αυτούς απευθυνόμαστε εδώ και όχι σε καλοπληρωμένους δημοσιογράφους που πούλησαν την ψυχή τους και τη ζωή των άλλων για δόξα και λεφτά.

Όλα τα κανάλια έπαιξαν σε απευθείας μετάδοση την τελευταία Σύγκλητο του ΕΚΠΑ, αφού ο Πρύτανης ειδοποίησε να έρθουν και να σκηνοθετήσουν όπως θέλουν το χάος στα Πανεπιστήμια για να νομιμοποιήσουν την αναδιάρθρωση που επιβάλλουν οι επιχειρηματίες, η Ε.Ε και το Δ.Ν.Τ. Τα ίδια ΜΜΕ δεν προβάλλουν φυσικά ποτέ με ίσους όρους τα αιτήματα των φοιτητών. Καθημερινή, Βημα, Σκάι, και λοιπές ….ανεξάρτητες δημοσιογραφικές δυνάμεις τόλμησαν να μας πουν μέχρι και φασίστες! (όπως η Κέζα Λώρη σε άρθρο της στο Βήμα!!) Πώς φτάσαμε όμως μέχρι εδώ;

Την επόμενη μέρα η Πρυτανεία έμεινε κλειστή εγκλωβίζοντας μέσα με το ζόρι τους εργαζόμενους! Η Επιθεώρηση Εργασίας κατήγγειλε την παράνομη κράτησή τους. Κάγκελα Παντού…

Τη Δευτέρα, 13 Οκτωβρίου 2014, το Κεντρικό Κτήριο του Πανεπιστημίου Αθηνών (Πανεπιστημίου 30) ΚΛΕΙΝΕΙ με απόφαση της Διοίκησης. Με αποφάσεις των Γενικών μας Συνελεύσεων, προγραμματίζαμε τη μαζική μας παρουσία στο χώρο της Πρυτανείας, για να διαδηλώσουμε και να κοινοποιήσουμε στην κοινωνία την πάλη μας ενάντια στο επιχειρηματικό και αυταρχικό πανεπιστήμιο που διαγράφει φοιτητές, τους βάζει να πληρώνουν τα πάντα και ξεπουλά σε ιδιώτες τις υποδομές και τη γνώση. Ένα από τα βασικά μας αιτήματα ήταν η διεξαγωγή Συγκλήτου για τα ζητήματα των διαγραφών, της σίτισης, των απολυμένων καθαριστριών και διοικητικών κ.α.

Οι δυνάμεις καταστολής, έπειτα από κάλεσμα του πρύτανη κ. Φορτσάκη, κατέλαβαν το δημόσιο κτήριο, η είσοδος απαγορεύτηκε στους φοιτητές και η συμβολική κινητοποίηση δεν πραγματοποιήθηκε. Εμείς επιμένουμε, λέγοντας ότι θέλουμε, έστω, να μοιράσουμε ένα κείμενο στο χώρο το Προπυλαίων. Τα ΜΑΤ μας περικυκλώνουν στην Ακαδημίας πριν καν φτάσουμε-δεν μπορούμε να περάσουμε ενώ οι περαστικοί μπορούν, επειδή κρατάμε ένα πανό, επειδή είμαστε οι φοιτητικοί σύλλογοι, επειδή είμαστε, από ό,τι φαίνεται, τρομοκράτες. Την επόμενη μέρα η Πρυτανεία έμεινε κλειστή εγκλωβίζοντας μέσα με το ζόρι τους εργαζόμενους! Η Επιθεώρηση Εργασίας κατήγγειλε την παράνομη κράτησή τους. Κάγκελα Παντού. Την Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου, πάλι με αποφάσεις των γενικών μας συνελεύσεων, φτάνουμε και πάλι έξω από τη Πρυτανεία, όπου για άλλη μια φορά μας ψεκάζουν τα ΜΑΤ. Στην πραγματικότητα, ο χώρος του πανεπιστημίου παρέμενε όλο αυτό το διάστημα κλειστός, και οι μόνοι που μπορούσαν να μπουν σε αυτόν ήταν οι άνδρες των ΜΑΤ. Μια υπενθύμιση σε όσους εξοργίζονται γιατί δήθεν οι φοιτητές θέλουν να κρατούν το πανεπιστήμιο κλειστό.

Τη Δευτέρα 20 Οκτωβρίου οι γενικές συνελεύσεις των φοιτητών και οι εργαζόμενοι στο πανεπιστήμιο απελευθερώνουν το κτήριο. Για να μείνει το Πανεπιστήμιο ανοιχτό και ελεύθερο, φοιτητές και εργαζόμενοι βάζουν τα κορμιά τους μπροστά. Όλη τη μέρα και τη νύχτα μέσα στην πρυτανεία, φοιτητές και φοιτήτριες μαζί με μαθητές και εργαζόμενους που έσπευσαν σε συμπαράσταση. Ανακατάληψη του δημοσίου χώρου που μας ανήκει, για να είναι πραγματικά ελεύθερος για την κοινωνία και όχι τις δυνάμεις καταστολής. Στη συνέντευξη τύπου που παραχωρούμε καλούμε και πάλι τα όργανα του πανεπιστημίου να συνεδριάσουν για να πάρουν αποφάσεις ενάντια στη διάλυση του δημόσιου πανεπιστημίου που επιχειρεί η κυβέρνηση και ο πρύτανης, χωρίς καμιά δημοκρατική απόφαση, χειροκροτεί.

Εν τέλει καλείται σύγκλητος στην οποία για άλλη μια φορά ο πρύτανης δείχνει το αυταρχικό του πρόσωπο. Η παρουσία των φοιτητών, για την οποία εξοργίστηκαν όλα τα κανάλια που κατά τα άλλα αδιαφορούν για τα προβλήματα και τα αιτήματά μας, αποτελούσε την υλοποίηση των δημοκρατικών αποφάσεων των γενικών συνελεύσεων της πλειοψηφίας των σχολών για πάλη ενάντια στα μέτρα της κυβέρνησης και διεκδίκηση μιας απόφασης από τη σύγκλητο που να υπερασπίζεται το δημόσιο πανεπιστήμιο, τους φοιτητές και τους εργαζόμενούς του. Η ανεκδιήγητη στάση του πρύτανη, οι απειλές για μηνύσεις και έφοδο της αστυνομίας θα έπρεπε να προκαλεί την οργή όλου του δημοκρατικού κόσμου. Το πανεπιστήμιο δεν ανήκει στον πρύτανη, ούτε τα κανάλια. Το πανεπιστήμιο ανήκει στους φοιτητές και τους εργαζόμενους, ανήκει σε όλη την κοινωνία. Οι αγώνες του φοιτητικού κινήματος έχουν υπερασπιστεί τη δημόσια εκπαίδευση και θα συνεχίσουν να το κάνουν όσο και αν τους ενοχλεί. Ποιος είναι αυτός που θα απαγορεύσει τους κοινωνικούς αγώνες;

Αλλά πολύ λίγοι μιλούν για την κατάσταση που έχει φτάσει το πανεπιστήμιο σήμερα. (…) Κανένας στα ΜΜΕ δεν ενδιαφέρθηκε. Και πρώτα και κύρια, ο ίδιος ο πρύτανης, που αν δεν υπερασπίζεται το δημόσιο πανεπιστήμιο, τότε ποιος ο λόγος για να βρίσκεται σε αυτή τη θέση; 

Λένε ότι δε θέλουμε το «διάλογο». Το «διάλογο» που ο ένας επιστρατεύει ΜΑΤ, security και ΜΜΕ για να χτυπήσει το άλλο μέρος του «διαλόγου». Μας λένε για «δημοκρατία». Αυτοί που υπερασπίζονται όλες τις αντιδημοκρατικές εκτροπές. Ο πρύτανης, οι κυβερνητικοί, οι επιχειρηματίες, οι δανειστές, είναι μειοψηφία σε σχέση με την αγωνιζόμενη κοινωνία. Λες και ο Φορτσάκης παίρνει πρώτα καμιά πλειοψηφική «λαική εντολή» για να κλείσει το Πανεπιστήμιο!!! Μας λένε για δημοκρατία οι εραστές της Χούντας που κλιμακώνουν την καταστολή στα πανεπιστήμια με αστυνομία, secutiry, MΑΤ και αύριο με το Στρατό. Αυτοί οι κρετίνοι μας λένε φασίστες, ενώ ο Μπάμπης Παπαδημητρίου στο ΣΚΑΙ εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμενο συγκυβέρνησης με μια σοβαρή Χρυσή Αυγή.

Μας λένε ότι είμαστε παράνομοι. Μόνο που οι ίδιοι κλείνουν παράνομα, σύμφωνα με την έκθεση της Επιθεώρησης Εργασίας, τους εργαζομένους στη Πρυτανεία. Μόνο που οι ίδιοι εφαρμόζουν επιλεκτικά τους Νόμους, μόνο για τους φτωχούς και του αδύναμους και όχι για τους πλούσιους και τους δυνατούς (όχι για το Μπόμπολα το Λάτση το Βαρδινογιάννη τον Κόκκαλη τους πολιτικούς). Μας λένε για διαγραφές. Ενώ διαγράφουν 180.000 ανθρώπους από τα πανεπιστήμια, δεν διαγράφουν τα χρέη των λαών προς τη μικρή μειοψηφία των τραπεζών.

Αλλά πολύ λίγοι μιλούν για την κατάσταση που έχει φτάσει το πανεπιστήμιο σήμερα. Για την οικονομική ασφυξία των ιδρυμάτων από την πενιχρή κρατική χρηματοδότηση. Για την αδυναμία να καλυφθούν ακόμα και οι πιο ζωτικές ανάγκες σε διοικητικό προσωπικό και υπηρεσίες καθαριότητας. Για την περικοπή ακόμα και των ήδη περιορισμένων δαπανών για τη φοιτητική μέριμνα. Για τη μείωση των διδασκόντων σε βαθμό που να μην είναι δυνατή η ομαλή λειτουργία των μαθημάτων. Αλλά και για πολλά ακόμα. Για την ανεργία που μαστίζει όλους μας. Για το νέο σχολείο που πετά απέξω τα αδέρφια μας, τους μαθητές. Για όλα αυτά, που αποτελούν τις αιτίες του αγώνα μας, κανένας δε μας ρώτησε. Κανένας στα ΜΜΕ δεν ενδιαφέρθηκε. Και πρώτα και κύρια, ο ίδιος ο πρύτανης, που αν δεν υπερασπίζεται το δημόσιο πανεπιστήμιο, τότε ποιος ο λόγος για να βρίσκεται σε αυτή τη θέση;

Κοιτώντας το αυταρχικό παραλήρημα του πρύτανη, σκεφτήκαμε για μια στιγμή, γιατί; Γιατί αντιδρά έτσι; Γιατί δεν ακούει τους φοιτητές του; Ποια είναι η ουσία της αντιπαράθεσης, πίσω από τα πολλά λόγια; Τα Συμφέροντα. Του ίδιου και αυτών που στηρίζει.

Και ας μας λένε τρελούς που δεν αποδεχόμαστε ότι μια ζωή θα ζούμε έτσι. Τρελούς λέγανε και όσους πολέμησαν τους ναζί, τρελούς λέγανε και όσους κλείστηκαν στο Πολυτεχνείο. Εμείς μπορεί να μην είμαστε καθηγητές αλλά αυτή την ιστορία τη μαθαίνουμε καλά. 

Αντί για τα κοστούμια και τις γραβάτες του πρύτανη και των παρατρεχάμενών του, ας δούμε τα συμφέροντά τους, τους παχυλούς μισθούς τους, τις ιδιωτικές εταιρείες τους, και τί συμφέρον έχουν από τη διάλυση του όποιου δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα του πανεπιστημίου. Στο πρόσωπο του πρύτανη Φορτσάκη, συμπυκνώνεται το πώς η αλητεία δεν χρειάζεται «μαλλιά και μούσι», όπως ουρλιάζουν οι δημοσιογράφοι τις τελευταίες μέρες, αλλά μπορεί να είναι καλοντυμένη. Ο κάθε Φορτσάκης έχει συμφέρον από το να καταστραφεί το υπάρχον πανεπιστήμιο, γιατί ακολουθεί την πολιτική της κυβέρνησης που τον διόρισε στη ΝΕΡΙΤ, έχει ο ίδιος μεγάλη νομική εταιρεία που συνεργάζεται με το ΤΑΙΠΕΔ στο ξεπούλημα του Ελληνικού, και από τα νιάτα του μέχρι σήμερα δρα πολιτικά υπό από τη προστασία της Ν.Δ. ΜΕ αυτό τον τρόπο έδρασε στο παρελθόν ως μέλος της Συγκλήτου που υπερψήφισε την περικοπή των αποθεματικών του ΕΚΠΑ μέσα από την ένταξη τους στο PSI. Πολλοί από τους καθηγητές της Συγκλήτου που σιωπούν, έχουν οι ίδιοι δοσοληψίες με ιδιωτικές εταιρείες, ή ακόμα και την ιδιοκτησία τους. Τα κανάλια που συστρατεύονται στον αγώνα της Ν.Δ, του κράτους, των εταιρειών και των συγκλητικών ενάντια σε μας τους φοιτητές, έχουν τα ίδια συμφέροντα, πάντα σε συνεργασία και πάρε δώσε με την Εξουσία-το κεφάλαιο, την κυβέρνηση, την Ε.Ε, το Δ.Ν.Τ, στα ταραγμένα χρόνια της κρίσης. Αυτό είναι το στρατόπεδο της «μεταρρύθμισης». Οι διεφθαρμένοι του χθες, οι άνθρωποι της σημερινής κυβέρνησης και οι αυριανοί εκπρόσωποι των επιχειρήσεων και των ιδιωτικών εδρών.

Ως πότε; Ως πότε όλοι αυτοί οι κωλοζωισμένοι και εξασφαλισμένοι που μειοψηφούν στην κοινωνία θα κουνούν το δάχτυλο και θα μας λένε «τσακιστείτε έξω», όπως έδειξαν οι κάμερες τον Πρύτανη να κάνει στη Σύγκλητο;

Είμαστε οι φοιτητές που μας βρίζουν, μας λένε φασίστες, μας απαξιώνουν, μας πετάνε στα σκουπίδια. Είμαστε οι μαθητές που τους απειλεί η αστυνομία όταν αγωνίζονται για την παιδεία. Είμαστε οι απολυμένοι που αγωνιζόμαστε για την αξιοπρέπεια μας. Είμαστε κι εμείς, ένας ακόμα στο δρόμο. Όχι μόνοι μας, μαζί με όλους αυτούς που καταδικάζονται στη φτώχεια και την αμορφωσιά. Στη μετανάστευση ή τους μισθούς πείνας. Είμαστε όλοι αυτοί μαζί, στο δρόμο για την ανατροπή της καταχνιάς που μας επιβάλλανε. Πολλοί από τους μεγαλύτερους να μην έχουν ακόμα καταλάβει πώς πέρασαν αυτά τα πέντε μαύρα χρόνια. Όμως εμείς σε αυτή την καταχνιά μεγαλώσαμε, πήγαμε σχολείο και μπήκαμε στο πανεπιστήμιο. Είδαμε τα χαρτζιλίκια να κόβονται, να ψάχνουμε δουλειές του ποδαριού για να τη βγάλουμε, είδαμε φίλους μας να μην μπορούν να σπουδάσουν ή να τα παρατάνε στη μέση. Και αποφασίσαμε ότι δεν είμαστε καταδικασμένοι να ζήσουμε μέσα σε αυτό το σκοτάδι. Ηρθε ο καιρός να φύγει η καταχνιά. Μπορούμε, όπως ξέρουμε από την ιστορία ότι μπορέσαμε και στο παρελθόν.

Και ας μας λένε τρελούς που δεν αποδεχόμαστε ότι μια ζωή θα ζούμε έτσι. Τρελούς λέγανε και όσους πολέμησαν τους ναζί, τρελούς λέγανε και όσους κλείστηκαν στο Πολυτεχνείο. Εμείς μπορεί να μην είμαστε καθηγητές αλλά αυτή την ιστορία τη μαθαίνουμε καλά.

Καλούμε σε αγώνα όλους τους φοιτητές, τους μαθητές, την εργαζόμενη και την άνεργη νεολαία, τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους, τους γονείς μας που πληρώνουν μπας και βρουν τα παιδιά τους καμιά ελπίδα. Παλεύουμε για την ελευθερία και τις ανάγκες της κοινωνίας παντού, στα πανεπιστήμια, στους εργασιακούς και δημόσιους χώρους. Καλούμε στην πανελλαδική κινητοποίηση στις 6 Νοέμβρη στα Προπύλαια. Καλούμε όποιον πιστεύει ότι η παιδεία είναι δημόσιο αγαθό παλέψει μαζί μας.

Αυτές τις μέρες στο ΕΚΠΑ έγινε καθαρό και ξάστερο:

Αν αύριο έρθει και ο στρατός, όπως τότε. Αύριο θα έρθουν και της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία...

  

Πάρις Λαφτσής,

Φοιτητής του τμήματος Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών του ΕΚΠΑ

Μέλος της Ενιαίας Ανεξάρτητης Αριστερής Κίνησης