ΑΠΑΤΗΛΗ "ΕΝΩΜΕΝΗ" ΕΥΡΩΠΗ

Ο καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Σαουθάμπτον  R.A. Werner αποκαλύπτει με σαφήνεια τι είναι στην πραγματικότητα αυτό το μόρφωμα-«φιάσκο» που ονομάζουμε "Ευρωπαική Ένωση" και που συνθλίβει στην ουσία τους λαούς της Ευρώπης, πράγμα που βιώνουμε με ιδιαίτερη αγριότητα εμείς οι Έλληνες:

«Το ευρωπαϊκό υπερκράτος που έχει δημιουργηθεί δεν είναι δημοκρατικό, αφού το «Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο» είναι το μοναδικό κοινοβούλιο, μεταξύ των κοινοβουλίων διεθνώς, που δεν μπορεί να επικυρώσει καμία νομοθεσία, αφού οι νόμοι διατυπώνονται και προτείνονται από τη μη εκλεγμένη Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Κομισιόν). Όπως παραστατικά ένας Ρώσος παρατηρητής σχολίασε, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είναι ένα εικονικό μόρφωμα, ακριβώς όπως ήταν το Σοβιετικό Κοινοβούλιο επί των ημερών της Σοβιετικής Ένωσης, ενώ η μη εκλεγμένη ευρωπαϊκή κυβέρνηση, η Κομισιόν, μοιάζει με το σοβιετικό «Πολιτικό Γραφείο», στελεχωμένο με τους επιτρόπους. Οι μεγάλες επιχειρήσεις, οι μεγάλες τράπεζες συμπεριλαμβανομένων των κεντρικών, καθώς επίσης και το ΔΝΤ, εκπροσωπούν την οικονομική ελίτ, η οποία ευρίσκεται πίσω από αυτή τη σκόπιμη, τεράστια συγκέντρωση εξουσίας, η οποία παρέχει όλο και μεγαλύτερη ισχύ, σε όλο και λιγότερους ανθρώπους. Η αντιδημοκρατική φύση όλων των θεσμικών οργάνων της ΕΕ τεκμηριώνεται από την ομολογία ενός πρώην μέλους του ΔΣ της ΕΚΤ, σύμφωνα με τον οποίο η ΕΚΤ έχει αρμοδιότητες που χρησιμοποιούνται όλο και περισσότερο καταχρηστικά, για πολιτικούς σκοπούς. Όλα αυτά όμως κρύβονται με τη βοήθεια μίας συνεχούς και εντατικής προπαγάνδας, που πηγάζει από τις ισχυρές ελίτ, οι οποίες έχουν σαν σκοπό, για λόγους οικονομικής ισχύος και σκοπιμοτήτων, τη δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης».

 

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Μία νέα επιστημονική θεωρία της Κβαντομηχανικής επιβεβαιώνει παλαιότερες θεωρίες, φιλοσοφικές αναφορές και αρχαίες διδασκαλίες, σύμφωνα με την οποία η πραγματικότητα είναι προϊόν της συνείδησής μας και ο θάνατος δεν είναι το τέλος όπως συνηθίζουμε να πιστεύουμε, αλλά μία συνέχεια άπειρων πιθανοτήτων και μία ατέρμον διαδικασία διαρκούς «είναι». Η καινούργια αυτή προσέγγιση στον μεγαλύτερο φόβο του ανθρώπου, αυτόν του θανάτου, λέγεται Βιοκεντρισμός, και προέρχεται τόσο από τον χώρο της Κβαντικής Φυσικής και της Θεωρίας των Παράλληλων Συμπάντων, όσο και από τον ίδιο τον Αϊνστάιν, έχει δε προταθεί το 2007 από τον Αμερικανό επιστήμονα Dr. Robert Lanza.

Όπως υπονοεί και η λέξη Βιοκεντρισμός, η ζωή και η βιολογία είναι κομβικής σημασίας στην ύπαρξη, την πραγματικότητα και το Σύμπαν και το πιθανότερο είναι ότι μάλλον η ζωή δημιουργεί το Σύμπαν. Επίσης, ο ο ίδιος ο Lanza υποστηρίζει ότι η υπεροχή της συνείδησης είναι χαρακτηριστική στο έργο του Ντεκάρτ, του Καντ, του Λάιμπνιτς, του Μπέρκλεϋ, του Σοπενχάουερ και του Μπερξόν και ίδιος βλέπει αυτήν την τοποθέτηση ως υποστήριξη του κεντρικού ισχυρισμού ότι αυτό που ονομάζουμε χώρος και χρόνος είναι μορφές της αντίληψης της αίσθησης των ζώων, και όχι εξωτερικά φυσικά αντικείμενα.

Ο Lanza υποστηρίζει ότι ο Βιοκεντρισμός προσφέρει μια άλλη ματιά σε πολλά μεγάλα παζλ της επιστήμης, συμπεριλαμβανομένης της Αρχής της Αβεβαιότητας του Heisenberg, του πειράματος της διπλής σχισμής καθώς και της λεπτής ρύθμισης των δυνάμεων, των σταθερών, όπως και των νόμων που διαμορφώνουν το Σύμπαν που αντιλαμβανόμαστε. Σύμφωνα με ένα άρθρο στο περιοδικό Discover με βάση το βιβλίο του Lanza, ο Βιοκεντρισμός προσφέρει ένα πιο ελπιδοφόρο τρόπο για να συγκεντρωθεί μαζί όλη η Φυσική, καθώς οι επιστήμονες προσπαθούν να το κάνουν αυτό μετά από τις ανεπιτυχείς προσπάθειες για τις ενοποιημένες θεωρίες πεδίου του Einstein πριν από 80 χρόνια. Έτσι, η θεωρία του Lanza για τον Βιοκεντρισμό έχει τις παρακάτω επτά αρχές:

1. Αυτό που αντιλαμβανόμαστε ως πραγματικότητα είναι μία διαδικασία που περιλαμβάνει τη συνείδησή μας. Μία «εξωτερική» πραγματικότητα, αν υπήρχε, θα έπρεπε εξ ορισμού να υπήρχε στον χώρο. Αλλά αυτό δεν έχει νόημα, επειδή ο χώρος και ο χρόνος δεν είναι απόλυτες πραγματικότητες, αλλά τα εργαλεία του ανθρώπινου νου και των ζώων.
2. Οι εξωτερικές και εσωτερικές αντιλήψεις μας είναι άρρηκτα συνυφασμένες και είναι αλήθεια ότι πρόκειται για διαφορετικές πλευρές του ίδιου νομίσματος, ενώ δεν μπορούν να διαχωριστούν το ένα από το άλλο.
3. Η συμπεριφορά των υποατομικών σωματιδίων, στην πραγματικότητα όλα τα σωματίδια και τα αντικείμενα, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την παρουσία ενός παρατηρητή. Χωρίς την παρουσία ενός παρατηρητή με συνείδηση, αυτά στην καλύτερη περίπτωση υπάρχουν σε μια απροσδιόριστη κατάσταση, ως κύματα πιθανότητας.
4. Χωρίς συνείδηση, η "ύλη" κατοικεί σε μια ακαθόριστη κατάσταση των πιθανοτήτων. Κάθε σύμπαν που θα μπορούσε να είχε προηγηθεί της συνείδησης θα ​​υπήρχε μόνο σε μια πιθανή κατάσταση.
5. Η δομή του Σύμπαντος είναι δυνατόν να εξηγηθεί μόνο μέσα από τον Βιοκεντρισμό. Το Σύμπαν είναι συντονισμένο με ακρίβεια για την ύπαρξη της ζωής, που αποκτά το νόημα της καθώς η ζωή δημιουργεί το Σύμπαν. Το «Σύμπαν» είναι απλά η πλήρης χωρο-χρονική λογική του εγώ.
6. Ο χρόνος δεν έχει πραγματική ύπαρξη έξω από την αντίληψη του ζώου . Είναι η διαδικασία με την οποία αντιλαμβανόμαστε τις αλλαγές στο Σύμπαν.
7. Ο χώρος, όπως και ο χρόνος, δεν είναι ένα αντικείμενο ή ένα πράγμα. Ο χώρος είναι μια άλλη μορφή της κατανόησης της ζωικής μας κατανόησης και δεν έχει μία ανεξάρτητη πραγματικότητα. Μεταφέρουμε τον χώρο και τον χρόνο γύρω μας, σαν το καβούκι, όπως κάνουν οι χελώνες ή τα κοχύλια. Έτσι, δεν υπάρχει μία απόλυτη αυτο-υπάρχουσα μήτρα στην οποία συμβαίνουν τα φυσικά γεγονότα ανεξάρτητα από τη ζωή.

Σύμφωνα με ένα από τα θεμελιώδη αξιώματα της επιστήμης (Αρχή Λαβουαζιέ)  καμίας μορφής ενέργεια δεν χάνεται, δεν δημιουργείται και δεν καταστρέφεται, αλλά απλά υπάρχει. Ξεκινώντας από αυτό, και με δεδομένο ότι ο εγκέφαλος είναι μια τεράστια γεννήτρια ενέργειας, οι επιστήμονες πιθανολογούν ότι ο εγκέφαλος, όταν σταματήσει λόγω θανάτου να λειτουργεί, είναι πιθανόν να μεταβιβάζεται σε ένα παράλληλο Σύμπαν. Για τους μελετητές, η Θεωρία των Παράλληλων Συμπάντων, είναι μία πραγματικότητα πολύ πιο αντικειμενική από αυτό που θεωρούμε πραγματικότητα δεδομένου ότι έννοιες όπως ο χώρος και ο χρόνος, θεμελιώδεις όσον αφορά την προσέγγιση μας απέναντι στην πραγματικότητα, δεν υφίστανται όπως τις αντιλαμβανόμαστε. Οτιδήποτε ο εγκέφαλος επεξεργάζεται και χρησιμοποιεί σαν πληροφορία, είναι απλά ένα εργαλείο κατανόησης ενός συγκεκριμένου χωροχρόνου, δηλαδή, μίας συγκεκριμένης πραγματικότητας, γεγονός που αποδεικνύεται, άλλωστε, από την ανικανότητα του εγκεφάλου να κατανοήσει την ύπαρξη του συμπαντικού απείρου, αφού ο προγραμματισμός του κάνει αντιληπτά και κατανοητά μόνο τα πεπερασμένα σύνολα. Σε ένα Σύμπαν χωρίς χώρο και χρόνο (με τις έννοιες που εμείς τους δίνουμε), όπως στην ουσία έχει αποδειχτεί ότι είναι το Σύμπαν, η έννοια του θανάτου, δηλαδή του τέλους, πολύ απλά δεν υφίσταται λέει ο Robert Lanza και υποστηρίζει ότι η εμπειρία του θανάτου, όπως τον βιώνουμε με τον συγκεκριμένης λειτουργίας εγκέφαλό μας, δεν ανταποκρίνεται σε μία αντικειμενική πραγματικότητα. Άλλωστε και ο ίδιος ο Αϊνστάιν είχε παραδεχτεί με αφορμή τον θάνατο ενός φίλου του: «Ο φίλος μου έφυγε από αυτόν τον κόσμο, αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτα, γιατί άνθρωποι σαν κι εμάς γνωρίζουμε ότι ο διαχωρισμός ανάμεσα στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, είναι απλά και μόνο μία πεισματάρικη ψευδαίσθηση». Σύμφωνα με μελέτη των σχετικών επιστημόνων, η αθανασία δεν είναι μια διαρκής ύπαρξη σε έναν κόσμο δίχως τέλος γιατί πολύ απλά σαν έννοια, κατοικεί έξω από την έννοια του χρόνου όπως τον ξέρουμε και σε έναν κόσμο έξω από την αντιληπτική μας ικανότητα, κι από ότι θεωρούμε πραγματικό και μη. Όσο δεδομένη είναι η περιορισμένη μας ικανότητα στον προσδιορισμό της πραγματικότητας άλλο τόσο είναι και η ικανότητά μας στον προσδιορισμό της μη πραγματικότητας. Αυτής που δεν περιορίζεται από τον χώρο, τον χρόνο και τους νόμους του Σύμπαντος, αλλά επεκτείνεται σε ολόκληρη τη δημιουργία και τις παράλληλες, καθώς και άπειρες, όπως και ο χωροχρόνος, μορφές της.

Δείτε σχετικά:

ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΑΣ

Ο ΚΟΡΩΝΟΪΟΣ ΕΞΟΝΤΩΝΕΙ ΜΑΖΙΚΑ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ!

Ο Σύνδεσμος γιατρών στην Ιταλία επιβεβαίωσε τον θάνατο 51 γιατρών που πέθαναν όλοι μετά από θετική δοκιμασία για τον κορωνοϊό. Οι γιατροί αυτοί που είχαν μολυνθεί υπέκυψαν τελικά στην ασθένεια, σύμφωνα με το CNN, το οποίο για την είδηση επικαλείται την Ιταλική Ένωση Ιατρών. Ο αριθμός των νεκρών γιατρών έρχεται σαν θλιβερή είδηση μετά την έκκληση του Filippo Anelli, του προέδρου του Σωματείου των Ιταλών γιατρών, την περασμένη Πέμπτη, που ζητά από τους γιατρούς της χώρας να εφοδιάζονται με ατομικό προστατευτικό εξοπλισμό, λόγω του μεγάλου κινδύνου μόλυνσης.

 

Δείτε σχετικά:

 

ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΘΑΝΑΤΟΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΡΩΝΟΪΟ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ!

 

 

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ, ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ;

Ολόκληρος ο φυσικός κόσμος μας είναι απλά και μόνο μία ψευδαίσθηση, δημιούργημα των ατελών αισθήσεών μας και του "εκπαιδευμένου" να αντιλαμβάνεται έτσι την "πραγματικότητα" εγκεφάλου μας. Ο κόσμος αυτός, όπως γίνεται αντιληπτός από τον άνθρωπο, υφίσταται σε τέσσερις ψευδαισθητικές διαστάσεις, τις τρείς του χώρου και τη τέταρτη του χρόνου, μέσω των οποίων το άπειρο και άχρονο Όλον "υλοποιείται" σε αισθητό κόσμο και το άτμητο και αδιαίρετο χωροχρονικό συνεχές της Συμπαντικής Ολότητας γίνεται η ψευδαίσθηση της υλικής ύπαρξης.  Αυτό δηλαδή που οι ανθρώπινες  αισθήσεις μας, αντιλαμβάνονται ως ύλη, δεν είναι τίποτα άλλο παρά το πάντρεμα των δύο ψευδαισθήσεων που έχουμε, του χώρου και του  χρόνου. Έτσι χώρος, χρόνος και ύλη δεν είναι τίποτα διαφορετικό από ένα όνειρο, που διαρκεί όσο αυτό που  ονομάζουμε διαδρομή μιάς ζωής, με τις αισθήσεις μας να αποτελούν τα όργανα που συντηρούν την προβολή του ονείρου μας. Αλλά η ύλη, υπακούοντας κι' αυτή στην συμπαντική νομοτέλεια της περιοδικότητας, σιγά σιγά ξεθωριάζει σαν όλες τις ονειρικές εικόνες και μαζί της σβήνουν και οι αισθήσεις που τις συντηρούν, με το όνειρο κάποτε να τελειώνει και εμάς να παραδινόμαστε και πάλι στην άχρονη και άπειρη αγκαλιά του ακατάλυτου και μόνου πραγματικού Σύμπαντος. 'Οπως άλλωστε έχουν αποδείξει οι νεώτερες φυσικές επιστήμες και τα νεώτερα μαθηματικά, κυρίως μέσα από την γνωστή θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν, το κύριο συστατικό της κλασικής φυσικής, η ύλη, δεν είναι τίποτα άλλο παρά η καμπύλωση του κύριου συστατικού του κόσμου των μαθηματικών, δηλαδή του χώρου. Και όταν μιλάμε για καμπύλωση του συμπαντικού χώρου, που αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας, εννοούμε μια κύρτωση του χώρου προς τη διάσταση του χρόνου, με την αισθητή πλέον ύλη να είναι ένας καμπυλωμένος τρισδιάστατος χώρος προς τη διάσταση χρόνος. Τότε, η αυξομείωση αυτής της καμπυλότητας μιας περιοχής ενός τρισδιάστατου χώρου σηματοδοτεί τη γέννηση, την εξέλιξη και το θάνατο μια υλικής ύπαρξης. Με ολιστικούς, άλλωστε, όρους η καμπυλότητα μιας περιοχής εκφράζει ουσιαστικά την πυκνότητα της ενέργειας, πράγμα που σημαίνει πως αντί να πούμε ότι η ύλη είναι η καμπύλωση του χώρου, μπορούμε να πούμε ότι η ύλη είναι μια περιοχή με μεγάλη πυκνότητα ενέργειας. Έτσι, εν τέλει, μπορούμε να κατανοήσουμε, ότι η εξέλιξη μιας υλικής ύπαρξης εξαρτάται απλά και μόνο από τις μεταβολές της πυκνότητας της ενέργειάς της και ότι οι έννοιες ζωή και θάνατος πραγματώνονται μέσα απο την αυξομείωση αυτής της ενεργειακής πυκνότητας.

Και ενώ αυτή είναι η αλήθεια, η ψευδαίσθηση είναι τελείως διαφορετική:

Ένα ταξείδι της ζωής στον χρόνο...

600.000.000 χρόνια πριν από σήμερα. Οι πρώτες οργανωμένες δομές ζωής προχωρούν στη σκηνή του ενόργανου κόσμου. Αζωικός αιώνας.

575.000.000 χρόνια πριν: Σπόγγοι, κοράλλια, λειχήνες, μύκητες, φύκη

550.000.000 χρόνια πριν: Ασπόνδυλα. Αρχή του παλαιοζωικού αιώνα.

480.000.000 χρόνια πριν: Αραχνοειδή, εμφάνιση σπονδυλωτών

300.000.000 χρόνια πριν: Πτεριδόφυτα, Ψάρια, πρώτα Αμφίβια, Έντομα

215.000.000 χρόνια πριν. Μεγάλα πτεριδοειδή, Σπερματόφυτα, Αμφίβια, Ερπετά

190.000.000 χρόνια πριν: ανθοφόρα Φυτά, Θηλαστικά, κολοσσιαία Ερπετά, Πτηνά, τελειότατα Έντομα. Μεσοζωικός αιώνας.

55.000.000 χρόνια πριν: Ανώτερα θηλαστικά. Καινοζωικός αιώνας.

Και από τα θηλαστικά ο Πίθηκος μία μέρα μακρινή...

25 με 17.000.000 χρόνια πριν από σήμερα, εκεί κατά την Ασία, ένιωσε την ύλη μέσα του να παίρνει φωτιά και κάτι καινούριο να γεννιέται: Το είπανε αργότερα εγκέφαλο, μα εκείνος, ο Δρυοπίθηκος και ο Ραμαπίθηκος δεν μπορούσε ακόμη να το ξέρει. Και τα χρόνια κυλούσαν. Πάντα στο ρυθμό της χελώνας. Και πιο αργά ίσως… Και ο εγκέφαλος μεγάλωνε. Και εξελισσόταν. Και μαζί άλλαζε και το υπόλοιπο σώμα και προετοιμαζόταν για τη μεγάλη αλλαγή.

8.000.000 χρόνια πριν. Ο δρόμος μας χωρίζει οριστικά από τους γορίλες και του χιμπατζήδες, τους πιο κοντινούς μας συγγενείς. (Δυστυχώς τα περί Δία και θεϊκής καταγωγής μόνο στα παραμύθια στέκουν…) Ένας από τους πρώτους αυτούς γνήσιους προγόνους μας, ο «Sahelanthropus Tchadensis» θα μείνει για πάντα στο Τσαντ, περιμένοντας να μας σφίξει το χέρι τον Ιούλιο του 2002 μ.Χ. Υπομονή τεράστια, γύρω στα 6,5 ή 7 εκατομμύρια χρόνια, λένε σήμερα οι ανθρωπολόγοι.

4.000.000 χρόνια πριν από σήμερα. Ο Αυστραλοπίθηκος ζει κάπου εκεί στη νότια και ανατολική Αφρική. Από το 1974 μ.Χ έχει και όνομα: Είναι η περιβόητη Λούσι! Γυρνάει στο μεγάλο δάσος και τρώει ξηρούς καρπούς και φρούτα. Και συνεχίζει να εξελίσσεται. Τίποτα πια δεν μπορεί να σταματήσει αυτή την πορεία. Έρχεται, πλησιάζει.

2.000.000 χρόνια ακόμη. Δύο και από σήμερα. Εύκολο να τα ιστοράς. Τεράστια υπομονή για να τα περάσεις. Οι σπόνδυλοι είναι πια σχεδόν έτοιμοι. Η πλάτη αρχίζει να σηκώνεται. Αργά αργά… Homo Habilis, Δεν είναι πια πίθηκος. Δεν είναι ακόμη άνθρωπος. Έχει όμως πια χέρια. Και πιάνει τις πρώτες πέτρες και εργαλεία του τις κάνει. Γιατί τώρα τροφή του είναι και το κρέας. Και με τα χέρια πάλι αρχίζει τον εγκέφαλο να γυρίζει. Όπως η μανιβέλα… Όπως και σήμερα τα μωρά των ανθρώπων που με τα χέρια τους ζητάνε να μάθουνε τον κόσμο. Όπως ο τρυφερός εραστής που με τα ακροδάχτυλα εξερευνά το χάρτη της αγαπημένης του από ανατολή μέχρι δύση και από βορρά μέχρι νότο. Όπως και μεις τώρα που με τα χέρια μας προσπαθούμε να αλλάξουμε τα μυαλά… Κι όπως το χέρι εκείνο το υψωμένο, σύμβολο αιώνιο της αφυπνισμένης συνείδησης και θέλησης που γίνεται κάστρο άπαρτο.

1.000.000 χρόνια ακόμη. Ένα και από σήμερα. Για να ορθώσει τελείως το ανάστημά του. Homo erectus. Πιο Homo, πιο άνθρωπος. Φτάνει πια στην Ευρώπη. 600.000 χρόνια από σήμερα. Απλώνεται σε Ασία (Chou Kou Tien) και Αυστραλία (Java). Ντύνεται και φτιάχνει καταφύγια. Και τη φωτιά κατακτά.

300.000 χρόνια από σήμερα. Homo praesapiens. Όλο και πλησιάζει. Φτάνει. Μπαίνει στο σπήλαιο των Πετραλώνων. 25 χρονών κορίτσι. Μια εικοσπεντάρα με 200.000 χρόνια ιστορία. Μπορεί και να τη λέγανε Μαρία... αφού για το χατίρι της σφάζονται κι αν σφάζονται παλικάρια, που λέει και το δημώδες άσμα. Κοιμάται εκεί και περιμένει τον πρίγκηπα της, το Χρήστο Σαρρηγιαννίδη. Περιμένει να ξημερώσει το 1960 μ.Χ. Να μας πει την ιστορία της. Να μας πει και τη δική μας. Ένα κρανίο όλο κι όλο. Τίποτα πιο συμβολικό.

Και φτάνουμε στον άνθρωπο του Νεάντερταλ. 100.000 χρόνια από σήμερα. Αφρική, Ευρώπη, Ασία, Εγγύς Ανατολή. Γυρίζει και βλέπει και μαθαίνει… και εξελίσσεται. Πάντα. Και τότε και τώρα. Και ως πότε;

40.000 χρόνια από σήμερα.

Εμφανίζεται ο σύγχρονος άνθρωπος:

Ο Homo sapiens sapiens.

Φτάνει Αμερική. Φτάνει Ωκεανία. Κι εδώ στην Ευρώπη ο Cro Magnon. Και ο Bruenn. Το είδος τώρα φτάνει στην τελειότητα. Ο καρπός του δέντρου της γνώσης του δωρίζεται. Ο όφις και ο αιώνιος μύθος για την πρώτη απορία του ανθρώπου.

« Ο πρώτος σπινθήρας της συνείδησης. Μια φοβερή αστραπή που την είδε το σκοτεινό σύμπαν να το καταλάμπει, όχι πλέον με τη μορφή της θερμικής ακτινοβολίας των γαλαξιών, αλλά μ’ ένα διανοητικό ποταμό φωτονίων άλλης οντολογικής υφής. Η ύλη πραγματοποιεί το ανέβασμα στο τελευταίο σκαλί, στη νόηση. Η πιο υπέροχη και η πιο ακραία μετατροπή της ποσότητας σε ποιότητα που γνώρισε η φύση.» (Από τα Ελληνικά του Λιαντίνη, σελ. 32)
 

5.500 χρόνια πριν από σήμερα. Η πρώτη μεγάλη επανάσταση του νέου όντος. Μαθαίνει να καλλιεργεί τη γη, μερώνει τα ζώα, χτίζει πόλεις, ανακαλύπτει τον τροχό, τα μέταλλα, την αριθμητική, τη γραφή…

4.000 χρόνια από σήμερα. Ο άνθρωπος κρούει τη θύρα της ιστορίας. Το χέρι, αυτό που πρώτο κίνησε το νου του, αρχίζει τώρα να γράφει. Να γράφει σε γραφές που ξέρουμε να διαβάζουμε… Επινοεί τα πρώτα αλφάβητα. Επινοεί και ιστορίες, έπη για τα κατορθώματα και μύθους για όσα δεν ξέρει και λαχταρά να φτάσει έστω και με τη φαντασία.

2.500 χρόνια πριν… περίπου… Εκείνος ο μακρινός πίθηκος φτάνει στην εποχή της ακμής. Στη χρυσή εποχή του. Είναι τώρα έτοιμος να μάθει ποιος είναι. Και να αρχίζει το δικό του ρολόι να κουρδίζει. Τη φύση κοιτάζει, τη φύση μαθαίνει και τα άστρα θέλει να βάλει να χορεύουν στο δικό του ρυθμό. Ο άνθρωπος στέκεται αντίκρια στο θάνατο και δε σκύβει πια το κεφάλι. Και θεμελιώνει κάστρο νέο τον πόλεμο να δώσει. Γεννιέται η επιστήμη. Τη μαμή που την ξεγέννησε την λέγανε ... Σωκράτη.

500 χρόνια πριν το σήμερα. Η δεύτερη μεγάλη επανάσταση. Πυρίτιδα, τυπογραφία και αργότερα ατμός, ηλεκτρισμός και ακόμα πιο μετά ηλεκτρονική… Ο άνθρωπος όλα αυτά. Εκείνος ο μακρινός πίθηκος. Και ακόμη πιο μακριά η ταπεινή πόα, που τη φέρνουν οι πνοές του ανέμου. Κι ακόμη βαθύτερα τα κυανοφύκη και τα βακτήρια. Και γυρίζοντας πίσω το μάτι, στα σκαλοπάτια που αργά αργά ανέβηκε ως εδώ, ούτε χελώνα δεν πάει τόσο αργά, αναφωνεί με το στόμα του Αντρέ Μπρετόν:

«Είναι ηλίθιος εκείνος που συνεχίζει ν’ αρνιέται να ιδεί ένα άλογο να καλπάζει πάνω σε μια ντομάτα.»

9 χρόνια μόλις πριν. Ο άνθρωπος, που ξέφυγε από τον πίθηκο φτιάχνοντας εγκέφαλο, που έγινε άνθρωπος αποκτώντας συνείδηση του εαυτού του, ανεβαίνει ένα ακόμη σκαλί. Ανεβαίνει στον Ταΰγετο. Είναι ο τελευταίος της παλιάς γενιάς και ο πρώτος της καινούριας. Όχι μόνο συνειδητά αλλά και αυτοθέλητα, βαδίζει περήφανα προς το θάνατο. Σκοτώνει την αρχαία ύβρη και γεννά τη νέα ελπίδα. Διαφεντεμένος από την ανάγκη και τροπαιοφόρος της ελευθερίας του.

Σήμερα…

Σήμερα είσαι εσύ, κι εσύ, κι εσύ κι εγώ… Είμαστε εμείς. Αλλά και δεν είμαστε. Γιατί σε κάθε κύτταρό μας πάλει μια φωνή που έρχεται από πολύ μακριά. Γυρνάς πίσω, στο χάος του χτες, κι εκείνη ξανακούγεται από τα βάθη του μέλλοντος.

Όχι, δεν είναι δικό μας το σήμερα. Το χρωστάμε σε όσους πέρασαν, το απαιτούν αυτοί που θα έρθουν. Δικιά μας είναι μόνο η στιγμή. Αυτή διαφεντεύουμε κι αυτή μας ορίζει. Καβάλα τούτη την ακτίνα και θυμήσου:

Έρχεσαι από ένα τεράστιο τίποτε, τραβάς σε ένα ακόμη πιο τρομερό τίποτα. Άρπαξε τη στιγμή και κάντη δική σου. Αυτή μονάχα σου ανήκει. Μην τη χαραμίζεις.

"Ζήσε ζωή ατέλειωτη σε μία στιγμή"* (Σολωμός)

«Αν αναρωτηθεί κανείς τι είναι τώρα που ζει, τι θα 'ναι όταν πεθάνει, και τι ήταν προτού να γεννηθεί, αν βουλιάξει στον υδράργυρο αυτής της απορίας με τη γνώση ή με τη μνήμη πως το αύριο έφτασε κιόλας, και πως το χθες το πήρε πια μαζί του ο ποταμός της Λήθης με τα άσπρα κυπαρίσσια στις όχθες του, αν ακούσει ν' ανεβαίνει στον ύπνο του από το ουρανοκρέμαστο πηγάδι της αβύσσου κάποια απόκριση στο ερώτημα, σαν ηχώ αμετάδοτη και προσωπική, τότε καλώς ερωτά, και καλώς αποκρίνεται. Διαφορετικά να μην ερωτά για το μηδέν και το είναι. Όπως δεν ερωτούν τα οικόσιτα κυνάρια και τα μανιτάρια.»  (Δ. Λιαντίνης, "Homo Educandus" σελ. 71)

Ένας αρχαίος κρύσταλλος ζιρκονίου που αποκαλύφθηκε στη Δυτική Αυστραλία μπορεί να αποτελεί απόδειξη ότι η ζωή εμφανίστηκε στον πλανήτη μας πριν από 4,1 δισεκατομμύρια χρόνια, ή 300 εκατομμύρια χρόνια νωρίτερα από ό,τι υπολογιζόταν ως τώρα, σύμφωνα με μια ομάδα αμερικανών ερευνητών.

Επιστήμονες από τα πανεπιστήμια του Στάνφορντ και της Καλιφόρνιας/Παράρτημα Λος Άντζελες είπαν ότι είχαν συλλέξει πρόσφατα γύρω στα 10.000 ζιρκόνια από την περιοχή Τζακ Χιλς της Αυστραλίας που δημιουργήθηκαν αρκετά δισεκατομμύρια χρόνια πριν. Μεταξύ των ήταν και ένα που πιστεύουν ότι περιέχει ένα ίζημα άνθρακα που είναι είναι 4,1 δισεκατομμυρίων χρονών... συν ή πλην 10 εκατομμύρια χρόνια.

"Η πλήρης ενθυλάκωσή του σε ακέραιο, μη-διαταραγμένο ζιρκόνιο αποδεικνύει ότι δεν έχει υποστεί μόλυνση ή μείξη από πιο πρόσφατες γεωλογικές διαδικασίες [... και] μπορεί να αποτελέσει απόδειξη ότι η ζωή στη Γη ξεκίνησε πριν από 4,1 δισεκατομμύρια χρόνια," είπαν σε εργασία τους που εκδόθηκε χθες στα πρακτικά της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών.

Οι επιστήμονες έχουν χρησιμοποιήσει ενδείξεις απολιθωμάτων για να βεβαιώσουν ότι η ιστορία της ζωής στη Γη ξεκίνησε πριν από 3,8 δισεκατομμύρια χρόνια, με τη μορφή μονοκύτταρων οργανισμών. Οι άνθρωποι φαίνεται να έχουν εμφανιστεί στη Γη μόνο πριν από περίπου 200.000 χρόνια.

Και τώρα ένα ταξείδι στον χώρο...

«Φαντασθείτε ότι ένας άνθρωπος αρχίζει ένα ταξίδι στα διάφορα μεγέθη του μικροκόσμου και μικραίνει μέχρις ότου γίνει ένα άκαρι (=μικροσκοπικό έντομο μη ορατό με γυμνό μάτι). Τότε κοιτώντας έναν άνθρωπο από κοντά θα διέκρινε ευκρινώς τους πόρους του δέρματος σαν τρύπες , τις τρίχες σαν κορμούς δέντρων ,τις γραμμές του χεριού σαν αυλάκια.

Και ερωτώ: ποιά είναι η πραγματική αντίληψη για το ανθρώπινο σώμα, αυτή που έχει ο άνθρωπος για τον άνθρωπο ή αυτή που έχει το άκαρι; Η αλήθεια είναι ότι και οι δυο εικονικές αντιλήψεις είναι σχετικές, η ιδέα που έχει σχηματίσει ένας άνθρωπος για τον εαυτό του και τους ομοίους του είναι αληθινή μόνο για τον άνθρωπο και η περί ανθρώπου αντίληψη του ακάρεως μόνο για το άκαρι. 

Ο ταξιδιώτης μας συνεχίζει τη πορεία του προς τα μικρά μεγέθη και φτάνει το μέγεθος του κυττάρου. Τότε γι αυτόν το ανθρώπινο σώμα θα έχει χάσει εντελώς τη μορφή του. Δεν θα το διακρίνει σαν βουνό, όπως το έβλεπε το άκαρι, αλλά σαν σύμπλεγμα κυττάρων γεμάτων κίνηση, χωρίς όμως να γνωρίζει το σχήμα του, χωρίς να διακρίνει μέλη και όργανα αισθήσεων, χωρίς να ξέρει αν ο άνθρωπος έχει φωνή ή σκέπτεται, κι ακόμα αν είναι ζώο ή φυτό. Διότι και μερικά φυτά παρουσιάζουν ιδιομορφίες ζωικών κυττάρων. Σ αυτό του το σταθμό ο ταξιδιώτης μας θα διέκρινε ακόμα σαφώς ένα κόσμο κυττάρων, τον έμβιο, και ένα κόσμο ανόργανο, τα μέταλλα, τα πετρώματα κλπ .

Η σμίκρυνση όμως του ταξιδιώτη συνεχίζεται. Τώρα έχει φτάσει το μέγεθος ενός ιού, με άλλα λόγια το όριο της ζωής μεταξύ του έμβιου και οργανικού κόσμου. Τότε γι αυτόν το κύτταρο θα ήταν μια αχανής περιοχή, θα διέκρινε μόνο μερικά από αυτά και θα είχε γνώση του κυττάρου και της εσωτερικής δομής του. Θα διέκρινε βασικά τα οργανικά μεγαλομόρια και τον κόσμο τους. 

Συνεχίζοντας τη πορεία του ο ταξιδιώτης μας φτάνει στα απλά μόρια της ύλης. Τότε ο κόσμος γι αυτόν αποτελείται από μόρια και μόνο από μόρια. Ούτε έμβια όντα υπάρχουν ούτε ορεινοί όγκοι, ούτε αέρας ούτε τίποτα το αξιοπερίεργο. Μόρια και μόνο μόρια. Αλλού μεγάλα (έμβια όντα και οργανική ύλη), αλλού πιο μικρά και πυκνά (ανόργανα, στερεά) αλλού πιο αραιά με γρήγορη κίνηση (υγρά) και τέλος πολύ αραιά και αεικίνητα (αέρια). Ο κόσμος τού φαίνεται συνεχής. 

Ο ταξιδιώτης μας δεν αποθαρρύνεται , δεν τρομάζει , εξακολουθεί. Φτάνει στις διαστάσεις του ατόμου, τις ξεπερνά και καταλήγει στο μέγεθος του ηλεκτρονίου. Τι γαλήνη ! Τα πάντα είναι αρμονικά, είναι συνεχή και φυσικά, ο κόσμος αποτελείται από πρωτόνια και ηλεκτρόνια και μόνο από αυτά. Δεν θα μπορούσε να φανταστεί τίποτα διαφορετικό. Ούτε λόγος φυσικά για κύτταρα για έμβια όντα και ανθρώπους. Θα πέρναγε για τρελό όποιον του ανέφερε κάτι τέτοιο. Μα πως , θα σκεφτόταν, άτομα σαν εμένα, ηλεκτρόνια συγκεντρωμένα κατά δισεκατομμύρια δισεκατομμυρίων κάνουν ένα ον, τον άνθρωπο, με δική του σκέψη; 

Αυτό θα ήταν αδιανόητο. Και κάτι ενδιαφέρον. Σ΄ αυτό το μέγεθος ο ταξιδιώτης, διασχίζοντας τον ενδιάμεσο χώρο, δεν θα τον εύρισκε καθόλου κενό, παρά απλώς σχετικά γεμάτο από αδελφά σωμάτια (λεπτόνια) ποζιτρόνια, και φωτόνια. Γι αυτόν κενό δεν θα υπήρχε. Και αυτή είναι η επιστημονική αλήθεια. Κενό δεν υπάρχει. 

Ας ακολουθήσουμε τώρα ένα δεύτερο ταξιδιώτη που κάνει αντίστροφη πορεία προς τον μακρόκοσμο. 

Μεγαλώνει έως ότου γίνει σαν ένα όρος. Τότε τι βλέπει; Τους ανθρώπους σαν μυρμήγκια, τα δέντρα σαν χλόη. Συνεχίζοντας να μεγαλώνει φτάνει το μέγεθος της γής. Η αντίληψη του για τη γη είναι ότι είναι σφαιρική αλλά λεία στην επιφάνειά της. Τι γίνανε λοιπόν τα όρη και οι χαράδρες ; Απλώς εξαφανίσθηκαν μπροστά στο μέγεθός της. Κατέληξαν πόροι του δέρματος της , ισοπεδώθηκαν. Ο ταξιδιώτης μας βλέπει και άλλους πλανήτες και τον ήλιο. Τα άλλα ουράνια σώματα είναι ακόμη πολύ μακριά γι αυτόν, για να τα επισκεφθεί. Γι αυτό προχωράει φτάνει στο μέγεθος του ηλιακού μας συστήματος, γίνεται ακόμα μεγαλύτερος πολλές φορές μεγαλύτερος. Τότε το ηλιακό μας σύστημα μοιάζει με το άτομο της φυσικής : πυρήνας-ήλιος, ηλεκτρόνια-πλανήτες. Το Σύμπαν αποτελείται από ηλιακά συστήματα θα σκέπτεται, τα άτομα του Σύμπαντος. Επειδή βιάζεται ο ταξιδιώτης μεγαλώνει απότομα και γίνεται γαλαξίας. Τότε βλέπει το Σύμπαν να αποτελείται από γαλαξίες, τα μεγαλομόρια του Σύμπαντος (γιατί υπάρχουν και μικρά μόρια, τα αστρικά συστήματα) 

Τέλος ο ταξιδιώτης μας φτάνει στο τέρμα του ταξιδιού του, και γίνεται Nebula, ένα νεφέλωμα γαλαξιών, ένα κύτταρο του Σύμπαντος. Μα ναι λέει καγχάζοντας, το Σύμπαν αποτελείται από Nebulae».

Τελικά, όμως, πρέπει να γνωρίζουμε, ότι όλα αυτά τα τεράστια ταξείδια στον χρόνο και στον χώρο συντίθενται αποκλειστικά και μόνο από τον ανθρώπινο νου, γιατί "νους ο διακοσμών τε και πάντων αίτιος" (Αναξαγόρας)!

 

Και για να απαντήσουμε στο ερώτημα "τι είμαστε και τι δεν είμαστε" ας αναλογισθούμε την απάντηση που δίνει ο Πίνδαρος (στον 8ο "Πυθιόνικο") στο ερώτημα "τι είναι κάποιος και τι δεν είναι": "Σκιάς όναρ άνθρωπος". Δηλαδή, ο άνθρωπος είναι όνειρο σκιάς... Ούτε όνειρο, ούτε σκιά, αλλά όνειρο σκιάς! 

Δείτε σχετικά:

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ 

 

ΚΑΙ ΕΠΙΣΗΜΩΣ ΠΑΡΑΝΟΜΟ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ, ΑΛΛΑ ΠΟΙΟΣ ΑΚΟΥΕΙ;

Το Πόρισμά της για το Τρίτο Μνημόνιο έδωσε στη δημοσιότητα η Επιτροπή Αλήθειας Δημοσίου Χρέους. Ελάχιστες ώρες πριν από την παράδοση του αξιώματος του Προέδρου της Βουλής στον κ. Νίκο Βούτση, η απερχόμενη Πρόεδρος Ζ. Κωνσταντοπούλου έδωσε στη δημοσιότητα το κείμενο, που επικρίνει την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ για την υπογραφή του τρίτου μνημονίου.

Στα συμπεράσματα του πορίσματος αναφέρονται, μεταξύ άλλων, τα εξής:

«Το Τρίτο Μνημόνιο Κατανόησης, όπως και η δανειακή σύμβαση που υπογράφτηκε τον Αύγουστο του 2015, είναι παράνομα, αθέμιτα και απεχθή, γιατί αποτυγχάνουν να αναγνωρίσουν τον παράνομο, αθέμιτο και απεχθή χαρακτήρα του υφιστάμενου ελληνικού χρέους, καθώς και την απεχθή, παράνομη και αθέμιτη φύση των μέσων με τα οποία χρηματοδοτήθηκε το χρέος από το 2010 μέχρι τις αρχές του 2015» και συνεχίζει «Το Τρίτο Μνημόνιο Κατανόησης, όπως και η δανειακή σύμβαση που υπογράφτηκε τον Αύγουστο του 2015, παραβιάζουν τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα του ελληνικού λαού (τόσο τα αστικά και πολιτικά, όσο και τα κοινωνικοοικονομικά δικαιώματα), όπως αυτά καθορίζονται στο ελληνικό Σύνταγμα και στο Διεθνές Δίκαιο (συμβατικό και εθιμικό).

Από την άνοδο στην εξουσία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛΛ μέχρι τη συμφωνία με τους πιστωτές της Ελλάδας, υπήρξε ένας άνευ προηγουμένου εξαναγκασμός και άμεση παρέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις της Ελλάδας (συμπεριλαμβανομένων και απειλών εναντίον του ελληνικού λαού), με σκοπό τον εκφοβισμό της ελληνικής κυβέρνησης και του ελληνικού λαού προκειμένου να δεχτούν τους όρους των πιστωτών. Αυτές οι παρεμβάσεις και ο εξαναγκασμός καθιστούν άκυρη κάθε συμφωνία και ανοιχτή σε μονομερή καταγγελία από μελλοντικές κυβερνήσεις.

Επιπλέον, οι πρακτικές αυτές αποδεικνύουν την απουσία ηθικής υπόστασης και αλληλεγγύης από τους ηγέτες των κρατών-μελών της ΕΕ και των θεσμικών οργάνων της και καταδεικνύουν ότι η ευημερία του ιδιωτικού τραπεζικού συστήματος αποτελεί τη μεγαλύτερη προτεραιότητα της πολιτικής της ΕΕ. Η Επιτροπή Αλήθειας Δημόσιο Χρέους θα ήθελε να εκφράσει τη βαθιά απογοήτευσή της για το γεγονός ότι η κυβέρνηση Τσίπρα δεν έλαβε υπόψη ούτε στο ελάχιστο τα συμπεράσματα της δημοσιευθείσας από τον Ιούνιο 2015 προκαταρκτικής έκθεσης της Επιτροπής κατά τις διαπραγματεύσεις της με τους πιστωτές. Μάλιστα, ο Πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, συμφώνησε ότι δε θα γίνει κούρεμα στο χρέος παρ' ότι γνώριζε πολύ καλά τον απεχθή, παράνομο και αθέμιτο χαρακτήρα του χρέους της χώρας.»

ΓΡΗΓΟΡΑ ΞΕΧΝΟΥΝ ΟΙ "ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ"...

Οι σημερινοί "Ευρωπαίοι", που εύκολα κλείνουν τα σύνορά τους στους αναξιοπαθούντες Σύριους πρόσφυγες, ξέχασαν που μόλις στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο διακινδύνευαν για να φυγαδευθούν στην Βόρεια Αφρική, ή θαλασσοπνίγονταν για να διασωθούν από στυγνά καθεστώτα και άλλα δεινά..! Ξεχνούν επίσης ότι λαοί που λησμονούν την ιστορία τους είναι καταδικασμένοι να την ξαναζήσουν...

 

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΥΠΟΧΕΙΡΙΑ!

Είναι φανερό ότι "τα συμφέροντα" και "οι οικονομικές ελίτ" διαχειρίζονται απόλυτα τις ζωές μας και μας κατευθύνουν όπως θέλουν. Οι τεχνικές είναι απλές... Δείτε πως τις περιγράφει ο Νόαμ Τσόμσκι...

1. Η τεχνική της διασκέδασης Πρωταρχικό στοιχείο του κοινωνικού ελέγχου, η τεχνική της διασκέδασης συνίσταται στη στροφή της προσοχής του κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και από τις μεταλλαγές που αποφασίστηκαν από τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ, διʼ ενός αδιάκοπου καταιγισμού διασκεδαστικών και ασήμαντων λεπτομερειών. Η τεχνική της διασκέδασης είναι επίσης απαραίτητη για να αποτραπεί το κοινό από το να ενδιαφερθεί για ουσιαστικές πληροφορίες στους τομείς της επιστήμης, της οικονομίας, της ψυχολογίας, της νευροβιολογίας και της κυβερνητικής.

«Κρατήστε αποπροσανατολισμένη την προσοχή του κοινού, μακριά από τα αληθινά κοινωνικά προβλήματα, αιχμαλωτισμένη σε θέματα χωρίς καμιά πραγματική σημασία. Κρατήστε το κοινό απασχολημένο, απασχολημένο, απασχολημένο, χωρίς χρόνο για να σκέφτεται, να επιστρέφει κανονικά στη φάρμα με τα άλλα ζώα». Απόσπασμα από το Όπλα με σιγαστήρα για ήσυχους πολέμους.

2. Η τεχνική της δημιουργίας προβλημάτων, και στη συνέχεια παροχής των λύσεων Αυτή η τεχνική ονομάζεται επίσης «πρόβλημα-αντίδραση-λύση». Πρώτα δημιουργείτε ένα πρόβλημα, μια «έκτακτη κατάσταση» για την οποία μπορείτε να προβλέψετε ότι θα προκαλέσει μια συγκεκριμένη αντίδραση του κοινού, ώστε το ίδιο να ζητήσει εκείνα τα μέτρα που εύχεστε να το κάνετε να αποδεχτεί.

Για παράδειγμα: αφήστε να κλιμακωθεί η αστική βία, ή οργανώστε αιματηρές συμπλοκές, ώστε το κοινό να ζητήσει τη λήψη μέτρων ασφαλείας που θα περιορίζουν τις ελευθερίες του. Ή, ακόμη: δημιουργήστε μια οικονομική κρίση για να κάνετε το κοινό να δεχτεί ως αναγκαίο κακό τον περιορισμό των κοινωνικών δικαιωμάτων και την αποδόμηση των δημοσίων υπηρεσιών.

3. Η τεχνική της υποβάθμισης Για να κάνει κάποιος αποδεκτό ένα απαράδεκτο μέτρο, αρκεί να το εφαρμόσει σταδιακά κατά «φθίνουσα κλίμακα» για μια διάρκεια 10 ετών. Μʼ αυτόν τον τρόπο επιβλήθηκαν ριζικά νέες κοινωνικό-οικονομικές συνθήκες (νεοφιλελευθερισμός) στις δεκαετίες του 1980 και 1990. Μαζική ανεργία, αβεβαιότητα, «ευελιξία», μετακινήσεις, μισθοί που δεν διασφαλίζουν πια ένα αξιοπρεπές εισόδημα· τόσες αλλαγές, που θα είχαν προκαλέσει επανάσταση, αν είχαν εφαρμοστεί αιφνιδίως και βίαια.

4. Η στρατηγική της αναβολής Ένας άλλος τρόπος για να γίνει αποδεκτή μια αντιλαϊκή απόφαση είναι να την παρουσιάσετε ως «οδυνηρή αλλά αναγκαία», αποσπώντας την συναίνεση του κοινού στο παρόν, για την εφαρμογή της στο μέλλον. Είναι πάντοτε πιο εύκολο να αποδεχτεί κάποιος αντί μιας άμεσης θυσίας μια μελλοντική. Πρώτʼ απʼόλα, επειδή η προσπάθεια δεν πρέπει να καταβληθεί άμεσα.

Στη συνέχεια, επειδή το κοινό έχει πάντα την τάση να ελπίζει αφελώς ότι «όλα θα πάνε καλύτερα αύριο» και ότι μπορεί, εντέλει, να αποφύγει τη θυσία που του ζήτησαν. Τέλος, μια τέτοια τεχνική αφήνει στο κοινό ένα κάποιο χρονικό διάστημα, ώστε να συνηθίσει στην ιδέα της αλλαγής, και να την αποδεχτεί μοιρολατρικά, όταν κριθεί ότι έφθασε το πλήρωμα του χρόνου για την τέλεσή της.

5. Η στρατηγική του να απευθύνεσαι στο κοινό σαν να είναι μωρά παιδιά Η πλειονότητα των διαφημίσεων που απευθύνονται στο ευρύ κοινό χρησιμοποιούν έναν αφηγηματικό λόγο, επιχειρήματα, πρόσωπα και έναν τόνο ιδιαιτέρως παιδικό, εξουθενωτικά παιδιάστικο, σαν να ήταν ο θεατής ένα πολύ μικρό παιδί ή σαν να ήταν διανοητικώς ανάπηρος.

Όσο μεγαλύτερη προσπάθεια καταβάλλεται να εξαπατηθεί ο θεατής, τόσο πιο παιδιάστικος τόνος υιοθετείται από τον διαφημιστή. Γιατί; «Αν (ο διαφημιστής) απευθυνθεί σε κάποιον σαν να ήταν παιδί δώδεκα ετών, τότε είναι πολύ πιθανόν να εισπράξει, εξαιτίας του έμμεσου και υπαινικτικού τόνου, μιαν απάντηση ή μιαν αντίδραση τόσο απογυμνωμένη από κριτική σκέψη, όσο η απάντηση ενός δωδεκάχρονου παιδιού». Απόσπασμα από το «Όπλα με σιγαστήρα για ήσυχους πολέμους»

6. Η τεχνική του να απευθύνεστε στο συναίσθημα μάλλον παρά στη λογική Η επίκληση στο συναίσθημα είναι μια κλασική τεχνική για να βραχυκυκλωθεί η ορθολογιστική ανάλυση, επομένως η κριτική αντίληψη των ατόμων. Επιπλέον, η χρησιμοποίηση του φάσματος των αισθημάτων επιτρέπει να ανοίξετε τη θύρα του ασυνείδητου για να εμφυτεύσετε ιδέες, επιθυμίες, φόβους, παρορμήσεις ή συμπεριφορές...

7. Η τεχνική του να κρατάτε το κοινό σε άγνοια και ανοησία Συνίσταται στο να κάνετε το κοινό να είναι ανίκανο να αντιληφθεί τις τεχνολογίες και τις μεθοδολογίες που χρησιμοποιείτε για την υποδούλωσή του. «Η ποιότητα της εκπαίδευσης που παρέχεται στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις πρέπει να είναι πιο φτωχή, ώστε η τάφρος της άγνοιας που χωρίζει τις κατώτερες τάξεις από τις ανώτερες τάξεις να μη γίνεται αντιληπτή από τις κατώτερες». Απόσπασμα από το «όπλα με σιγαστήρα για ήσυχους πολέμους».

8. Η τεχνική του να ενθαρρύνεις το κοινό να αρέσκεται στη μετριότητα Συνίσταται στο να παρακινείς το κοινό να βρίσκει «cool» ό,τι είναι ανόητο, φτηνιάρικο και ακαλλιέργητο.

9. Η τεχνική του να αντικαθιστάς την εξέγερση με την ενοχή Συνίσταται στο να κάνεις ένα άτομο να πιστεύει ότι είναι το μόνο υπεύθυνο για την συμφορά του, εξαιτίας της διανοητικής ανεπάρκειάς του, της ανεπάρκειας των ικανοτήτων του ή των προσπαθειών του. Έτσι, αντί να εξεγείρεται εναντίον του οικονομικού συστήματος, απαξιώνει τον ίδιο τον εαυτό του και αυτο-ενοχοποιείται, κατάσταση που περιέχει τα σπέρματα της νευρικής κατάπτωσης, η οποία έχει μεταξύ άλλων και το αποτέλεσμα της αποχής από οποιασδήποτε δράση. Και χωρίς τη δράση, γλιτώνετε την επανάσταση!..

10. Η τεχνική του να γνωρίζεις τα άτομα καλύτερα από όσο γνωρίζουν τα ίδια τον εαυτό τους Στη διάρκεια των τελευταίων πενήντα ετών, η κατακλυσμιαία πρόοδος της επιστήμης άνοιξε μια ολοένα και πιο βαθειά τάφρο ανάμεσα στις γνώσεις του ευρέως κοινού και στις γνώσεις που κατέχουν και χρησιμοποιούν οι ιθύνουσες ελίτ. Χάρη στη βιολογία, τη νευροβιολογία και την εφαρμοσμένη ψυχολογία, το «σύστημα» έφτασε σε μια εξελιγμένη γνώση του ανθρώπινου όντος, και από την άποψη της φυσιολογίας και από την άποψη της ψυχολογίας. Το σύστημα έφτασε να γνωρίζει τον μέσο άνθρωπο καλύτερα απʼ όσο γνωρίζει ο ίδιος τον εαυτό του. Αυτό σημαίνει ότι στην πλειονότητα των περιπτώσεων, το σύστημα ασκεί έναν πολύ πιο αυξημένο έλεγχο και επιβάλλεται με μια μεγαλύτερη ισχύ επάνω στα άτομα απʼόσο τα άτομα στον ίδιο τον εαυτό τους..

Ο ΣΗΜΕΡΙΝΟΣ ΠΡΩΤΟΓΝΩΡΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ Η ΕΘΝΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ...

"Ζούμε σε πόλεμο ολοκληρωτικό απαράσκευοι" υποστηρίζει ο γνωστός φιλόσοφος Χρήστος Γιανναράς...

Ζ​​ούμε μάλλον τη δυσκολότερη και κρισιμότερη ιστορική συγκυρία που γνώρισε ο Ελληνισμός μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Τα δεδομένα που συγκροτούν τη δραματική συγκυρία είναι καινούργια, δεν έχουμε έμπειρη γνώση για να τα διαχειριστούμε.

Είναι πόλεμος χωρίς να αλληλοσφάζονται στρατοί, να βομβαρδίζονται πόλεις, να καταλαμβάνονται εδάφη από «δυνάμεις κατοχής». Ομως το διακύβευμα είναι το ίδιο, όπως και στις ένοπλες συρράξεις: Η εθνική κυριαρχία, η κρατική ανεξαρτησία, η ελευθερία κοινωνικής αυτοδιαχείρισης. Τα όπλα έχουν αλλάξει, δεν είναι η αεροπορική και ναυτική υπεροπλία, τα πυραυλικά συστήματα, τα χημικά και πυρηνικά μέσα ολέθρου.

Ομως η λογική της απανθρωπίας παραμένει ίδια: Αν στον πόλεμο που ξέραμε στόχος πάντοτε ήταν ο μέγιστος δυνατός αριθμός νεκρών, από τις μάχιμες δυνάμεις και τον άμαχο πληθυσμό, ώστε να καμφθεί το ηθικό του αντιπάλου και να παραδοθεί χωρίς όρους, στόχος σήμερα είναι ο μέγιστος δυνατός αριθμός λιμοκτονούντων, ανέργων, απελπισμένων, νεκρών από ασιτία και αλκοόλ, ανθρώπων που αυτοκτονούν τσακισμένοι από την ανελπιστία και την πίκρα της αδικίας.

Στόχος και πάλι, να καμφθεί το ηθικό, ώστε να ξεπουληθούν, βορά στο ιδιωτικό κέρδος, όλες οι ζωτικές κοινωνικές κατακτήσεις της συνύπαρξης καλλιεργημένων ανθρώπων: ασφάλεια γηρατειών, νοσήλια, φάρμακα, ηλεκτροδότηση, υδροδότηση, τρένα, οδικό δίκτυο, αεροδρόμια, λιμάνια. Οπως στους αιώνες της μεσαιωνικής βαρβαρότητας η μεταρωμαϊκή Δύση αγνοούσε την «αίσθηση δημοσίου συμφέροντος», έτσι και στον σημερινό κόσμο η λέξη «ιδιωτικοποίηση» συνοψίζει την πιο ακραιφνή παραίτηση από το άθλημα των σχέσεων κοινωνίας, τη μεθοδική εγκατάλειψη ακόμα και της πρόθεσης για ελευθερία από τον πρωτογονισμό του ατομοκεντρισμού. Γι’ αυτή τη μεταστροφή, από το «κοινωνικό κράτος», κράτος πρόνοιας, κράτος δικαίου, στον παλιμβαρβαρισμό της αχαλίνωτης «ιδιωτικοποίησης», ο μέγας ένοχος, ολοφάνερα, ήταν η αντίδραση στον κολεκτιβιστικό μαρξισμό της εφιαλτικής Σοβιετίας.

Πάντως σήμερα ζούμε πόλεμο, ωμό, απάνθρωπο, με εκατομμύρια θυμάτων, ανθρώπων με κατεστραμμένη τη μία και μοναδική ζωή τους. Εστω και μόνο στην Ευρώπη, στο κλαμπ των προνομιούχων που είναι η «Ευρωπαϊκή Ενωση», κοινωνίες ολόκληρες λιμοκτονούν σε έσχατη απόγνωση (η βουλγαρική, η ρουμανική). Και στην Πορτογαλία και Ισπανία, όπου η πολεμική προπαγάνδα κορυβαντιά ότι «τα μνημόνια πέτυχαν», «οι χώρες δανείζονται άνετα από την ελεύθερη αγορά» (την κοινωνικά/πολιτικά ανεξέλεγκτη τοκογλυφία), ο αριθμός των ανθρώπων που χάνουν το σπίτι τους και μένουν στον δρόμο ανήμποροι να εξοφλήσουν την Τράπεζα, είναι κυριολεκτικά εφιαλτικός.

Πόλεμος. Οχι πια η «δύναμη πυρός», αλλά, αυτονομημένη από κάθε πολιτικό/κοινωνικό έλεγχο, κάθε ηθικό/λογικό φραγμό, η δύναμη του χρήματος, να σκορπάει με τη στέρηση θάνατο, εξευτελισμό, αγανάκτηση, και με την πλησμονή του αποκτήνωση και χυδαιότητα. Σε αυτόν τον κολασμένο πόλεμο δεν χρειάζεται να ιππεύουν περήφανο και γενναίο άτι οι πολεμικοί αρχηγοί, μπορούν να καταδικάζουν σε λιμοκτονία και εξευτελισμό εκατομμύρια ανθρώπων περιφερόμενοι με αναπηρικό καροτσάκι. Και επιβάλλοντας την τευτονική ηγεμονία στην Ευρώπη, να ταπεινώνουν στο έπακρο λαούς που κάποτε τόλμησαν να αντισταθούν, με τρομακτικές θυσίες, στις σιδερόφρακτες μεραρχίες του τευτονικού Ναζισμού.

Στην καινούργια μορφή πολέμου οι μάχες δίνονται με όπλο το χρήμα. Και οι στρατηγικές δεν είναι επιθετικές, βίαιες, σήμερα υποτάσσεις ένα κράτος όταν το πείσεις να αρχίσει να σου ζητάει δανεικά. Ο ίδιος ακριβώς τρόπος που κάνεις υποχείριό σου και έναν άνθρωπο, όταν τον εξαρτήσεις από την πρέζα που εσύ του πουλάς. Γι’ αυτό και ο πόλεμος σήμερα δεν φέρνει σε αντιμαχία κράτη, απευθείας, αλλά κράτη με ιδιώτες-βαποράκια, διακινητές της πρέζας: Ιδιωτικούς οίκους αξιολόγησης της οικονομίας κρατών, διεθνείς, κολοσσιαίους, τραπεζικούς οργανισμούς που ελέγχουν την παγκόσμια διακίνηση της πρέζας, δηλαδή του παραισθησιογόνου δανεισμού.

Οι διακινητές ξέρουν, με δαιμονική ευστροφία και διορατικότητα, να ξεχωρίζουν ποια κοινωνία είναι (ή μπορεί εύκολα να γίνει) ευάλωτη στη δανειοληπτική υστερία και εξάρτηση – ακριβώς όπως ξεχωρίζουν και τα «βαποράκια» τούς αδύναμης θέλησης και ανερμάτιστου χαρακτήρα υποψήφιους πρεζάκηδες. Πιθανόν και να προετοιμάζουν, με πολλή υπομονή, μία χώρα για την ολοκληρωτική υποδούλωσή της στους δανειστές της – δεν πρέπει να είναι τυχαίο το ενδιαφέρον που δείχνουν κάποιες Πρεσβείες ισχυρών οικονομικά χωρών για θέματα Παιδείας, γλωσσικής εκπαίδευσης, ιστορικής συνείδησης, επιρροής της Εκκλησίας στην κοινωνία, μικρών, αδύναμων και βουλιμικών για κατανάλωση κοινωνιών.

Η Ελλάδα ζει τη δυσκολότερη και κρισιμότερη για την επιβίωση της ενεργού ιστορικής της παρουσίας συγκυρία. Δεν φταίει ο «ξένος παράγων» για τη δική μας καταστροφή και τον εξευτελισμό μας. Δεν μας εχθρεύονται οι ιδιωτικοί οίκοι, στρατηγικοί συντελεστές στην καινούργια μορφή ολοκληρωτικού πολέμου των ημερών μας. Αν μας υποχρεώνουν να ξεπουλάμε το νερό που πίνουμε, τη γη μας και τα πατρογονικά σπιτικά μας, είναι μόνο γιατί εμείς βρεθήκαμε εξαρτημένοι από τη «δόση» μας, έρμαια του θανατηφόρου εθισμού μας στην ταύτιση της ζωής με την κατανάλωση, της ποιότητας και της χαράς με την εγωκεντρική βουλιμία.

Η συλλογική μετάνοια δεν έρχεται ακαριαία, θέλει πολύ χρόνο: τη βραδύτητα της ωρίμασης ή της κυοφορίας. Κάποτε οι ίδιες οι ιστορικές συνθήκες επιταχύνουν τον ερχομό της, αλλά αυτό δεν συμβαίνει στην περίπτωσή μας, σήμερα. Δοκιμάσαμε στη διαχείριση της εξουσίας όλα τα κόμματα του κοινοβουλίου (πλην των καθαρώς ψυχοπαθολογικών μορφωμάτων) και δείχνει να πείσθηκε η ελλαδική κοινωνία ότι ολόκληρο το πολιτικό προσωπικό του σημερινού προσκηνίου είναι τεκμηριωμένα ανεπαρκές για να διεξαγάγει τον φρικιαστικό πόλεμο που μας εξουθενώνει. Αυτό είναι, σίγουρα, ένα βήμα ωριμότητας.

Αλλά ελάχιστο βήμα, ανεπαρκές. Διότι, οι πολλοί περιμένουμε έναν άλλον ηγέτη, ταλαντούχο, ιδιοφυή και ενάρετο, που θα μας εξασφαλίσει τη «δόση» μας καταναλωτικού ηδονισμού – τα όσα δεν κατάφεραν να μας σιγουρέψουν καραμανλικοί, παπανδρεϊκοί, αριστεροί ριζοσπάστες. Ακόμα δεν ωρίμασε η βεβαιότητα ότι από τον σημερινό φρικώδη παγκόσμιο πόλεμο θα διασωθούμε, μόνο με ηγεσία που θα ξαναστήσει στη χώρα εξυπαρχής σχολειά, εξυπαρχής πανεπιστήμια, άμεσου κοινωνικού (ποιοτικού) ελέγχου ΜΜΕ. Θα στήσει εξυπαρχής λειτουργίες απονομής δικαιοσύνης και σωφρονισμού, ριζικά καινούργιους όρους συνδικαλισμού, άλλης λογικής Δημόσια Διοίκηση, επιστροφή σε συνεπή αποκέντρωση και αυτοδιοίκηση. Θα αφυπνίσει την τόλμη της προσωπικής δημιουργίας, θα αναστήσει τη χαρά της κοινωνίας των σχέσεων, ενάντια στον πρωτογονισμό του ατομοκεντρισμού.

Να ωριμάσει η επίγνωση του τι ζητάμε.

                                                                                                              (Του Χρήστου Γιανναρά)

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΧΡΕΟΣ: ΜΙΑ ΦΟΥΣΚΑ ΕΤΟΙΜΗ ΝΑ ΣΚΑΣΕΙ!

Η φούσκα του παγκόσμιου χρέους έχει φτάσει τα 199 ΤΡΙΣ δολάρια, αφού αυξήθηκε κατά 57 ΤΡΙΣ από το 2007 και αγγίζει πλέον το 286% του παγκόσμιου ΑΕΠ, όντας σαφώς μη βιώσιμο...

Την τελευταία επταετία το παγκόσμιο χρέος έχει αυξηθεί κατά 57 τρισ. δολάρια, σύμφωνα με μελέτη της McKinsey Global Institute. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τα ευρήματα της συγκεκριμένης μελέτης, το παγκόσμιο χρέος έχει αυξηθεί κατά 57 τρισ. δολάρια δηλαδή 17% του παγκοσμίου ΑΕΠ σε σχέση με το 2007, φθάνοντας στο ιλιγγιώδες ποσόν των 199 τρισ. δολαρίων, ή στο 286% του παγκοσμίου ΑΕΠ.
Σύμφωνα με την μελέτη, μόνο πέντε χώρες, η Σαουδική Αραβία, το Ισραήλ, η Αίγυπτος, η Αργεντινή και η Ρουμανία, έχουν κατορθώσει να περιορίσουν το κρατικό χρέος τους. Αντίθετα, οι υπόλοιπες 42 μεγαλύτερες οικονομίες του κόσμου παρουσιάζουν αύξηση του κρατικού χρέους. Πιο αναλυτικά, το χρέος της Κίνας αυξήθηκε κατά 83%, το χρέος της Πορτογαλίας κατά 100% ενώ το ελληνικό δημόσιο χρέος κατά 103%. Ακόμη μεγαλύτερη αύξηση κατέγραψε το χρέος της Σιγκαπούρης, φτάνοντας το 129% ενώ της Ιρλανδίας κινήθηκε ακόμη υψηλότερα στο 172%.

Η ΠΑΝΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΒΑΡΕΙΑ "ΑΡΡΩΣΤΙΑ"...

ΤΟ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΥΝ ΟΙ ΤΩΡΙΝΕΣ "ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ-ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ": H ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ΠΑΣΧΕΙ ΑΠΟ "ΔΙΑΧΥΤΟ ΚΑΡΚΙΝΟ ΜΕ ΠΟΛΛΑΠΛΕΣ ΜΕΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΣΕ ΤΕΛΙΚΟ ΣΤΑΔΙΟ" ΚΑΙ  ΝΟΣΕΙ ΒΑΡΕΩΣ..! 

 

ΟΙ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ-ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ:

Οι 67 πλουσιότεροι άνθρωποι στον κόσμο κατέχουν τόσο πλούτο όσο 3,5 δισεκατομμύρια άνθρωποι, υποστηρίζει σε έκθεσή της η βρετανική ανθρωπιστική οργάνωση Oxfam! Επιπλέον τονίζει ότι τα τελευταία χρόνια, λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και των προγραμμάτων σκληρής λιτότητας που ακολουθούνται από αρκετές κυβερνήσεις , οι οικονομικές ανισότητες έχουν οξυνθεί εντυπωσιακά. Επίσης αναφέρει ότι η αναλογία, το 2013, ήταν ότι ο συσσωρευμένος πλούτος των 85 πλουσιότερων ανθρώπων στον κόσμο αντιστοιχεί με αυτόν των 3,5 δισεκατομμυρίων από τους πλέον φτωχούς. Με βάση αυτήν την έκθεση, ο μισός παγκόσμιος πλούτος, πλέον, ανήκει σε λιγότερο από το 1% του πλανήτη. Ο πλούτος αυτού του 1% αγγίζει τα 110 τρισεκατομμύρια δολάρια και είναι περίπου 65 φορές το σύνολο του πλούτου που διαθέτει το φτωχότερο ½ του παγκόσμιου πληθυσμού.  Το πιό σημαντικό όμως είναι, ότι επτά στους 10 ανθρώπους ζουν σε χώρες όπου η οικονομική ανισότητα έχει αυξηθεί την τελευταία 30ετία και το πλουσιότερο 1% αύξησε το εισόδημά του σε 24 από τις 26 χώρες για τις οποίες υπάρχουν συγκριτικά στοιχεία από το 1980 μέχρι το 2012. Στις ΗΠΑ π.χ., το πλουσιότερο 1% έχει καρπωθεί το 95% της ανάπτυξης που έχει επιτευχθεί μετά την οικονομική κρίση, δηλαδή από το 2009 και μετά, ενώ το 90% έχει γίνει, το ίδιο χρονικό διάστημα, φτωχότερο..! Η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων της έρευνας αυτής έγινε από την Oxfam ως πρελούδιο των εργασιών του οικονομικού φόρουμ του Νταβός (21-24 Ιανουαρίου) απευθύνοντας έκκληση για την «επαναδιατύπωση των κανόνων» ώστε να διορθωθούν οι κολοσσιαίες ανισότητες.

Έτσι, με αυτήν την έρευνα, αποδεικνύεται ότι ο σύγχρονος κόσμος κυριαρχείται όλο και περισσότερο από ιδιωτικά ειδικά συμφέροντα και πολυεθνικές εταιρείες που σφετερίζονται τα πολιτικά συστήματα σε όλο τον κόσμο, δημιουργώντας τεράστια ανισότητα του πλούτου και σε μεγάλο βαθμό τα δημοκρατικά πολιτικά συστήματα καθιστώνται μάταια. Καθώς το κέρδος, η δύναμη και η επιρροή των εταιρειών εξερράγη στη διάρκεια του 21ου αιώνα, το χάσμα μεταξύ των πλουσίων και των φτωχών βρίσκεται στο απροχώρητο, προκαλώντας αυτό που πολλοί πιστεύουν ότι πρόκειται για την εμφάνιση μιας νέας φεουδαρχικής κοινωνίας. Είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι η μελέτη αυτή δημοσιεύθηκε με τίτλο: "Ως εδώ. Ώρα να τελειώσει αυτή η ακραία ανισότητα", ανισότητα η οποία, άλλωστε, υποστηρίχθηκε από πολλά εξέχοντα άτομα, συμπεριλαμβανομένου και του νομπελίστα οικονομολόγου Joseph Stiglitz, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι ο αριθμός των παγκόσμιων δισεκατομμυριούχων έχει διπλασιαστεί από την οικονομική κρίση το 2007 / 2008, σε έναν κόσμο όπου η τεράστια οικονομική ανισότητα γίνεται το φλέγον σύγχρονο ζήτημα.

Η ΔΙΑΓΝΩΣΗ:

Ο καρκίνος στον άνθρωπο (των δισεκατομμυρίων αυτόνομων νοητικών και βιολογικών μονάδων, των κυττάρων, που λειτουργούν ως ένα ενιαίο σύνολο), αναλογικά μοιάζει πολύ με την σύγχρονη βαρειά "αρρώστια" της ανθρωπότητας (των δισεκατομμυρίων αυτόνομων νοητικών και βιολογικών μονάδων, των ανθρώπων, που την απαρτίζουν ως σύνολο). Και αυτή η "αρρώστια" είναι η τεράστια ανισότητα... Όπως ακριβώς με τον καρκίνο, όπου λίγα κύτταρα, πολλαπλασιαζόμενα άναρχα και χρησιμοποιώντας τους πόρους και τις δομές όλου του οργανισμού, τείνουν να τον κατασπαράξουν, έτσι ακριβώς και με την "ασθένεια" αυτή της ανθρωπότητας, λίγοι άνθρωποι, συσσωρεύοντας όλον τον παραγόμενο πλούτο της, τείνουν να την εξαφανίσουν... Και όπως με τον καρκίνο (ειδικά σε τέτοιο προχωρημένο στάδιο), η μόνη ριζική θεραπεία, που έχει δοκιμασθεί με επιτυχία, είναι η αποκατάσταση της (νοητικής) ισορροπίας σε επίπεδο κυτταρικό, έτσι και με την αρρώστια της ανθρωπότητας, η μόνη θεραπεία που θα μπορούσε να υπάρξει και συνεπώς η αναστροφή της τελεολογικής καταστροφής της, θα μπορούσε να ήταν η "συνειδητοποίηση" σε επίπεδο ατομικό και ο "νοητικός συντονισμός" του ατόμου με το ευρύτερο σύνολο σε άλλο επίπεδο...

 

Η ΜΟΝΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ:

Η αναλογία, μεταξύ οργανισμού ανθρωπότητας-ανθρώπου, είναι ευθεία. Και όπως ο άνθρωπος σε τελικό στάδιο καρκίνου τελειώνει, έτσι, δυστυχώς, θα συμβεί και με την ανθρωπότητα... Οι γιατροί γνωρίζουν πολύ καλά ότι κανένας συμβατικός τρόπος δεν είναι ικανός να ανακόψει αυτήν την πορεία στον άνθρωπο. Ο μόνος τρόπος, που έχει δοκιμασθεί με επιτυχία, είναι μή συμβατικός και έχει πραγματοποιηθεί από τον Ινδοαμερικανό ιατρό Ντίιπακ Τσόπρα, με την αποκατάσταση της νοητικής ανισορροπίας σε κυτταρικό και συλλογικό συνειδησιακό επίπεδο, μέσω υπερβατικού διαλογισμού ("Κβαντική θεραπεία νού και σώματος").  Αναλογικά, σε επίπεδο ανθρωπότητας, το ίδιο θα μπορούσε να γίνει μόνο με την επανασυνειδητοποίηση σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο και αποκατάσταση της νοητικής ισορροπίας. Είναι ώρα να το σκεφθούμε πολύ σοβαρά, πριν να είναι πολύ αργά...


Ο φωτογράφος αυτής της φωτογραφίας (του όρνεου που περιμένει να σπαράξει το παιδάκι που σέρνεται και λίγα μέτρα μετά πεθαίνει από ασιτία), ίσως είναι η πρώτη επαναστατημένη συνείδηση κατά της παγκόσμιας αρρώστιας... Δεν άντεξε αυτήν την εικόνα και αυτοκτόνησε... Είθε να ακολουθήσουν και άλλες πολλές, που θα μετατρέψουν όμως την συνειδητοποίηση σε θετική ενέργεια γιά την θεραπεία του πάσχοντος οργανισμού, που κύτταρά του είμαστε και μείς...

 

 

Η ΕΕ ΤΗΣ "ΙΣΟΤΙΜΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ"(;!) ΟΔΗΓΕΙ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ..!

Η ΕΕ ΜΕ ΤΟ "ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΔΙΑΣΩΣΗΣ" ΠΟΥ ΕΠΕΒΑΛΕ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΝ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ..!

Στη Σύνοδο Κορυφής της 12ης Ιουλίου η Ευρωζώνη ήρθε αντιμέτωπη με την πιθανότητα να διαπράξει δύο λάθη: να σπρώξει ηθελημένα την Ελλάδα εκτός Ευρωζώνης και να συμφωνήσει στην εκτέλεση λανθασμένης στρατηγικής. Πέτυχε το εκπληκτικό κατόρθωμα να διαπράξει και τα δύο λάθη και να αλλάξει ριζικά τη νομισματική ένωση.

Ο λόγος για τη σύγκληση μίας ακόμη συνόδου κορυφής ήταν ότι είχαν αποτύχει τα προηγούμενα προγράμματα οικονομικής προσαρμογής. Φυσικά η Ελλάδα δεν είχε εκπληρώσει τις δεσμεύσεις που είχε αναλάβει για διάφορους λόγους, ένας εκ των οποίων είναι ότι ποτέ δεν είχε την ευκαιρία να το κάνει. Το ελληνικό δημόσιο χρέος ήταν υπερβολικό ήδη από το 2010. Η λύση, σύμφωνα με την οικονομική λογική που είχε προτείνει μυστικά το ΔΝΤ, ήταν να μειωθεί αρκετά το χρέος ώστε να αποφευχθεί μία άμεση δημοσιονομική συρρίκνωση. Αντ’ αυτού η ελληνική οικονομία πέρασε βαθιά ύφεση. Το άθροισμα του ελληνικού ΑΕΠ που έχει χαθεί από το 2007, η διαφορά μεταξύ του πραγματικού ΑΕΠ κάθε έτους και του επιπέδου όπου βρισκόταν το 2007, ανέρχεται αθροιστικά στο 135%.

Απομένει να διαπιστώσουμε αν οποιαδήποτε χώρα έχει υποστεί τόσο μεγάλη μείωση ΑΕΠ σε περίοδο ειρήνης στη σύγχρονη ιστορία. Παρά την ταχεία μείωση των φορολογικών εσόδων, η ελληνική κυβέρνηση κατόρθωσε να μειώσει το έλλειμμά της από το 15,3% του ΑΕΠ το 2010 στο 3,5% το 2014 και να πετύχει ένα μικρό πρωτογενές πλεόνασμα, πιθανότατα ένα ακόμη παγκόσμιο ρεκόρ.

Παρά την τεραστίων διαστάσεων δημοσιονομική προσαρμογή, η ύφεση είχε ως αποτέλεσμα να εξακολουθήσει να αυξάνεται η αναλογία χρέους προς ΑΕΠ. Ακριβώς η ίδια αποτυχημένη λογική εφαρμόστηκε όταν συμφωνήθηκε το δεύτερο πρόγραμμα το 2012 σε αντικατάσταση του πρώτου, που κρίθηκε ότι απέτυχε.

Στη Σύνοδο Κορυφής, που ολοκληρώθηκε το πρωί της 13ης Ιουλίου, συμφωνήθηκε η συνέχιση της ίδιας στρατηγικής: όχι αναδιάρθρωση χρέους, περισσότερη δημοσιονομική συρρίκνωση. Η ύφεση της ελληνικής οικονομίας θα συνεχιστεί και θα παράξει το ίδιο αποτέλεσμα όπως και πριν, εκτός αν συμβεί ένα θαύμα που θα αυξήσει την προσφορά, χάρη στις μεταρρυθμίσεις που είχαν εφαρμοστεί τα προηγούμενα χρόνια και οι οποίες είναι πολύ πιο βαθιές και ευρείες απ’ όσο αναγνωρίζεται. Το νέο πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής θα αυξήσει το υπάρχον χρέος κατά 25% του ΑΕΠ ακόμη. Σε μερικούς μήνες ή τρίμηνα το πρόγραμμα θα αποτύχει και θα επανέρθει στο προσκήνιο το ερώτημα της εξόδου από το ευρώ, αν η πολιτική αναταραχή δεν έχει οδηγήσει την Ελλάδα εκτός ακόμη νωρίτερα. Μέχρι τότε η ελληνική οικονομία θα είναι πιο αδύναμη. Η έξοδος από το ευρώ γίνεται αυτοεκπληρούμενη προφητεία, διότι τα προβλήματα της Ελλάδας οδηγούν την υπόλοιπη Ευρωζώνη να επιβάλει ακόμη χειρότερους όρους ώστε να αποφευχθεί η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ.

Οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που περιλαμβάνει το πρόγραμμα είναι άκρως επιθυμητές και αν εφαρμοστούν θα οδηγήσουν σε μοναδική μεταμόρφωση μιας βαθιά αναποτελεσματικής οικονομίας. Κάτι τέτοιο αποτελεί ευσεβή πόθο. Ο μακρύς κατάλογος μεταρρυθμίσεων εγείρει ζητήματα παρεμβατικότητας και πολιτικής αποδοχής. Το συμπέρασμα είναι ότι δεν είναι πιθανό η Ελλάδα να εκπληρώσει τους όρους που της τέθηκαν, διότι δεν είναι επιτεύξιμοι. Η Ελλάδα θα κατηγορηθεί ότι δεν τήρησε τις δεσμεύσεις, όπως έγινε και τώρα. Ωστόσο είναι θεμελιωδώς παράλογο να ζητείται από μια χώρα, που δεν έχει άλλη επιλογή από το να το αποδεχτεί, να πετύχει το αδύνατο. Η άποψη ότι μια χώρα πρέπει να εξαναγκάζεται να κάνει πράγματα που δεν θέλει αποτελεί παραβίαση της αρχής ότι η Ε.Ε. είναι ένωση ισότιμων κρατών.

               (Του Charles Wyploz καθηγητή Διεθνών Οικονομικών στο Graduate Institute της Γενεύης, Voxeu.org)

ΜΗΠΩΣ Η ΛΥΣΗ ΥΠΗΡΧΕ ΚΑΙ Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΑΠΕΙΛΗΘΗΚΕ ΚΑΙ ΕΚΑΝΕ ΠΙΣΩ;

Ο Paul Craig Roberts, πρώην αξιωματούχος του Υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ, είχε, στα τέλη Ιουνίου, προειδοποιήσει, πως η Ελληνική κυβέρνηση μπορεί να δολοφονηθεί σε αυτή την κρίση, αν στραφεί προς την Ανατολή, κίνηση που θα ..φρενάρει τον Γ' Παγκόσμιο Πόλεμο που έχει σχεδιάσει η Παγκόσμια Ελίτ..!

Συγκεκριμμένα είχε δηλώσει: «Οι Έλληνες και η ελληνική κυβέρνηση έχουν μπροστά τους μια μοναδική ευκαιρία για την πρόληψη του Γ‘ Παγκοσμίου Πολέμου. Αυτό που πρέπει να κάνει συσπειρωμένη η ελληνική κυβέρνηση, με όλους τους Έλληνες στο πλευρό της, είναι να χρεοκοπήσει για τα δάνεια, να παραιτηθεί από την ΕΕ και από το ΝΑΤΟ, και να αποδεχθεί τη συμφωνία που οι Ρώσοι τους έχουν προσφέρει (BRICS)». Αυτό θα ξεκινήσει το ξεκαθάρισμα του ΝΑΤΟ. Πολύ γρήγορα Ισπανία και Ιταλία θα ακολουθήσουν. Έτσι η νότια Ευρώπη θα εγκαταλείψει το ΝΑΤΟ και έτσι θα ακολουθήσουν Αυστρία, Ουγγαρία και Τσεχική Δημοκρατία. Το ΝΑΤΟ είναι ο μηχανισμός που χρησιμοποιεί η Ουάσιγκτον για να προκαλέσει σύγκρουση με τη Ρωσία. Έτσι, όταν διαλευκάνουν την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, η ικανότητα της Ουάσινγκτον να παράγει αυτή τη σύγκρουση εξαφανίζεται. Η ελληνική κυβέρνηση κατανοεί ότι αυτό που έχει επιβληθεί στην Ελλάδα δεν είναι εφαρμόσιμο. Από την εφαρμογή της λιτότητας η ελληνική οικονομία έχει μειωθεί κατά 27 τοις εκατό. Αυτή είναι μια κατάθλιψη. Και συνεχίζουν να ελπίζουν ότι οι Γερμανοί θα ξυπνήσουν ένα πρωί και θα συνειδητοποιήσουν ότι η λιτότητα δεν είναι ο τρόπος για να θεραπεύσουν το χρέος, και ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν μπορεί να συμφωνήσει με τις συνθήκες που οδηγούν τον ελληνικό πληθυσμό στο βούρκο. Αυτοί (η τρόικα) μιλάει για (μία) γενοκτονία (του ελληνικού πληθυσμού). Οι Ρώσοι καταλαβαίνουν ότι η Ελλάδα λεηλατείται από τη Δύση και γι’ αυτό υπήρξε συνάντηση με τον ηγέτη της Ελλάδας, στον οποίο πρόσφεραν μια συμφωνία. Είπαν, «Θα σας χρηματοδοτήσουμε. Αλλά όχι για να εξοφλήσετε τις γερμανικές και ολλανδικές τράπεζες, τα αμοιβαία κεφάλαια αντιστάθμισης κινδύνου στη Νέα Υόρκη ή το ΔΝΤ». Η ΤΡΟΙΚΑ δεν ενδιαφέρεται για το τι συμβαίνει στις ζωές των Ελλήνων. Έχουν μια άλλη ατζέντα. Και η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να δει και να καταλάβει ότι δεν υπάρχει ενδιαφέρον από την πλευρά της τρόικας για την επίλυση του ζητήματος. Επιβάλλουν στην Ελλάδα κάτι αποτρέποντας την από την πραγματική γι’ αυτή λύση. Ότι δεν θα επιτρέπεται να φύγουν από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ και να κάνουν αυτή τη συμφωνία με τους Ρώσους Γι' αυτό και της έχουν στείλει ξεκάθαρο μήνυμα: «Αν αφήσετε την Ευρωπαϊκή Ένωση είστε νεκροί…»

ΖΟΥΜΕ ΗΜΕΡΕΣ "ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ"..!

Ζούμε ημέρες "Αποκάλυψης" κυριολεκτικά και μεταφορικά... Από την μία έχουμε μία "παγκόσμια επικυριαρχία" που αφαιμάζει τον παραγόμενο πλούτο από όλους τους λαούς της γης, συλλέγοντάς τον σε ελάχιστες "τσέπες" (την εξής ..μία!) και οδηγώντας δισεκατομμύρια ανθρώπους σε όλη την γη στην εξαθλίωση και την εξαφάνιση. Από την άλλη έχουμε μία χώρα (Γερμανία), που αφού προσπάθησε, ανεπιτυχώς στο παρελθόν, δύο φορές να επικυριαρχίσει (πάντα στοχεύοντας σε οικονομικό αντικείμενο) με συμβατικό πόλεμο, το κατάφερε την τρίτη, όντας πλέον το μακρύ χέρι του "παγκόσμιου επικυρίαρχου" και με ασύμβατο πόλεμο... Και έχουμε μία χώρα με ανεπαρκέστατους ηγέτες, κατά πολύ "μικρότερους" των περιστάσεων, που προφανώς αποτελούν "την εικόνα και ομοίωση" του επίσης κατά πολύ "μικρότερου"  των (ιστορικών) περιστάσεων Ελληνικού λαού. Στο κατώφλι ήδη της "Αποκάλυψης" και πριν είναι πολύ αργά, ίσως μένει μόνο μία διέξοδος: Η αφύπνιση, η επανασυνειδητοποίησή μας και η ανάλογη συνειδητοποιημένη αντίδρασή μας..!

 

 

Δείτε παρακάτω σχετικά.

  

Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ

 

ΗΤΤΑ ΚΑΤΑ ΚΡΑΤΟΣ 

 

ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΙΙΙ 

 

 

Κ. ΓΙΟΥΝΚΕΡ ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΙΤΕ ΚΑΙ ΖΗΤΕΙΣΤΕ ΣΥΓΓΝΩΜΗ!

«Θα πρέπει κάποια στιγμή να παραιτηθείτε και να ζητήσετε συγγνώμη από την Ελλάδα για όσα κάνετε» είπε ένας ευρωβουλευτής απευθυνόμενος στον επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, μιλώντας στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο.

«Έχετε πάει να αγοράσετε 1 λίτρο γάλα, 1 κιλό ψωμί και 1 λίτρο βενζίνη; Τι γίνεται με τα χρήματα που πάνε στις πολυεθνικές, στις μεγάλες τράπεζες; Ο λαός δεν νοιάζεται γι αυτά, χρειάζεται άλλες απαντήσεις... Ειδάλλως αν συνεχίσουμε έτσι η Ευρώπη μικραίνει, μικραίνει όμως και για την Γερμανία» είπε ο ευρωβουλευτής στην ομιλία του. «Η Γερμανία είναι αυτή που πρέπει να μικρύνει. Δεν μπορεί να διατάζει όλη την Ευρώπη. Έχουμε ήδη δει τι έφερε στην Ευρώπη ο ναζισμός. Δεν θέλουμε, λοιπόν, τώρα, οικονομικό ναζισμό. Θα πρέπει να αλλάξουμε λιγάκι την πορεία των πραγμάτων, ειδάλλως κ. Γιούνκερ 100 δισ. επενδύσεις που θα πάνε..; Βλέπετε εδώ άλλα παραδείγματα, το χαρτί υγείας από τη μια και το ευρώ από την άλλη, έχουν καταντήσει να είναι το ίδιο με τη δουλειά σας. Δεν πάει πουθενά η Ευρώπη, δεν κάνετε αυτό που ενδιαφέρει τον λαό, θα πρέπει λοιπόν κάποια στιγμή να παραιτηθείτε και να ζητήσετε συγγνώμη από την Ελλάδα για όσα κάνετε. Να ζητήσετε συγγνώμη από την Ευρώπη, διότι με τις οικονομικές σας επιταγές οδηγείτε σε σύγκρουση, σε αυτοκτονίες, σε λαθρομετανάστες. Τι άλλο θέλετε;».

Δείτε το σχετικό βίντεο.

ΣΕ ΤΙ ΚΟΣΜΟ ΖΟΥΜΕ..;

Tι κόσμος είναι αυτός που ζούμε, όταν προτιμάει να ξοδεύει περισσότερα από 14 τρις δολάρια σε ένα χρόνο για να αυτοκαταστρέφεται, από το να τα ξοδεύει για να επιβιώνουν οι άνθρωποι..;

Το κόστος της βίας σε ολόκληρο τον κόσμο έφθασε στο ποσό ρεκόρ των 14,3 τρισεκατομμυρίων δολαρίων το 2014, ποσό που αντιστοιχεί στο μέγεθος των οικονομιών της Βραζιλίας, του Καναδά, της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Ισπανίας και του Ηνωμένου Βασιλείου μαζί, αναφέρει έκθεση για την παγκόσμια ασφάλεια που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα.

Η ένταση των εχθροπραξιών έχει αυξηθεί δραματικά, σύμφωνα με την μελέτη, με τον αριθμό των ανθρώπων που σκοτώθηκαν να έχει ανέλθει σε 180.000 το 2014 από 49.000 το 2010. Οι πιο βίαιες περιοχές του κόσμου είναι η Μέση Ανατολή και η Βόρεια Αφρική ξεπερνώντας την Νότια Ασία, η οποία στην περυσινή έκθεση για το 2013 ερχόταν στην πρώτη θέση.

ΧΡΕΩΚΟΠΙΑ;

ΖΟΥΜΕ ΤΟ ΤΕΛΙΚΟ ΣΤΑΔΙΟ ΜΙΑΣ (ΠΡΟΑΝΑΓΓΕΛΘΕΙΣΑΣ) ΧΡΕΩΚΟΠΙΑΣ..;

Ήταν πριν 4 χρόνια και συγκεκριμένα στις 8 Ιουνίου του 2011, όταν ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Πάρης Κουκουλόπουλος απεκάλυψε, σε τηλεοπτική εκπομπή, την συμφωνία Παπανδρέου–Παπακωνσταντίνου με την ΕΕ για χρεωκοπία της χώρας μετά από «3 ή 4 χρόνια», προκειμένου να απαλλαγούν από το χρέος οι «ιδιώτες» και να το πάρουν οι «θεσμικοί», όπως είπε τότε χαρακτηριστικά, γεγονός το οποίο και επαληθεύθηκε..! Αυτό που έγινε δηλαδή, ήταν να ξεφορτώσουν το χρέος τους οι «ιδιώτες» (Deutsche Bank, BnP κλπ.) και να το μετακυλήσουν στα κράτη, δηλαδή κυρίως στους μικροομολογιούχους, στις Ελληνικές και Κυπριακές τράπεζες και στα ΝΠΔΔ και έτσι ουσιαστικά στις «πλάτες» τις δικές μας, δηλαδή των φορολογουμένων. Με άλλα λόγια, ο Παπανδρέου και ο Παπακωνσταντίνου μεθόδευσαν την Ελληνική χρεωκοπία προς όφελος των «ιδιωτών», αλλά και τον «φίλιων» Hedge Funds, που ως γνωστόν, με εσωτερική πληροφόρηση απεκόμισαν κέρδη έως και 500%, μέσα σε λίγους μήνες..! Οι δηλώσεις αυτές Κουκουλόπουλου όχι μόνον δεν διαψεύσθηκαν, αλλά αντίθετα επιβεβαιώθηκαν από τα γεγονότα και έτσι το χρέος των ιδιωτών μεταφέρθηκε στους λεγόμενους «θεσμικούς» και κατ’ ουσίαν τώρα βαραίνει τον Ελληνικό λαό, που συνθλίβεται κάτω από το βάρος του. Η προφητεία αυτή τείνει να επιβεβαιωθεί πλήρως, με τα μέχρι τούδε στοιχεία, έχοντας σαν καταληκτικό σημείο τον Ιούνιο του 2015 (όπως ήταν το χρονοδιάγραμμα που απεκάλυψε ο Κουκουλόπουλος) και στο ίδιο «περιέργως» συγκλίνουν και όλα τα παρόντα δεδομένα…

Αν θελήσουμε να αναγάγουμε ευρύτερα αυτό, που βιώνουμε σήμερα και το βλέπουμε να εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας, δεν είναι τίποτα άλλο στην πραγματικότητα, παρά μία νέα "παγκόσμια τάξη", ή "παγκόσμια διακυβέρνηση" όπως λέγεται, που προβλέπει τον θάνατο των εθνών και την μετατροπή τους σε μια πολυεθνική σούπα κάτω από την μπότα ενός παγκόσμιου δικτάτορα, θυσία στον βωμό των τεραστίων οικονομικών του συμφερόντων... Αυτή βέβαια η κατάσταση έχει ξεκινήσει πολλά χρόνια πριν, με την πρώτη αναφορά της να γίνεται σε ένα βιβλίο του 1019 και την σύλληψή της, ως σχέδιο, να είναι ακόμη παλαιότερη. Έτσι κατά τις επιταγές της, ο πλανήτης πρέπει να γίνει μια ειρηνική κολεκτίβα εκτροφής ανθρώπων, όπου το ανθρώπινο κοπάδι θα διατηρείται σε συγκεκριμένο βολικό αριθμό για τους ιδιοκτήτες του και όλα θα πηγάζουν από μια κεντρική εξουσία... Τι μας λέει άλλωστε, η «οριστική και αμετάκλητη παραίτηση από την εθνική κυριαρχία» (στο όνομά μας αλλά ερήμην μας), με το πρόσχημα της οικονομίας..; Ο σχεδιασμός αυτός φυσικά προβλέπει οι κυβερνήσεις των χωρών να είναι ανδρείκελα, που θα κάνουν ότι μπορούν για να αφανίσουν τα έθνη κράτη και αυτό το βλέπουμε πλέον ξεκάθαρα στην Ελλάδα, στις ΗΠΑ και σε όλη την Ευρώπη. Με αυτά όλα, που συμβαίνουν σήμερα, να έχουν αποφασιστεί πριν από πολλές 10ετίες, ζούμε σε πλήρη εξέλιξη την εφαρμογή αυτού του σχεδίου... Και οι θιασώτες, οι επιτελείς και οι υποτελείς του παγκόσμιου επικυρίαρχου, όλοι δηλαδή όσοι με απάτες, ψέματα και εγκλήματα, που ξεπερνούν κάθε φαντασία, με τεχνητές κρίσεις, ανώφελους και παράλογους πολέμους, παίρνουν αποφάσεις ερήμην μας και με τον φόβο, την απειλή και τον εκβιασμό, χειραγωγούν την ανθρωπότητα και την σπρώχνουν για να κολλήσει στον ιστό της παγκόσμιας χούντας, που είναι έτοιμη να μας καταβροχθίσει, απεργάζονται την πλήρη υποδούλωση και εξαθλίωσή μας.

Μπορούμε άραγε να ελπίσουμε, ότι η χώρα μας, με την τωρινή της κυβέρνηση, θα αποτελέσει μια φωτεινή εξαίρεση αυτήν την φορά και σε αυτήν την πολύ κρίσιμη ιστορικά περίοδο θα εκτρέψει επιτυχώς το τεράστιο ρεύμα που μας παρασύρει..;